مى‌باشد. آن بزرگواران با تمام وجود در اين راه قدم برداشته و هيچ اجرى از مردم طلب نكرده‌اند.
امام هادى عليه السلام در اين زمينه مى‌فرمايد:
«... وَ نَصَحْتُمْ لَهُ فِى السِّرِّ وَالْعَلانِيَةِ وَ دَعَوْتُمْ الى‌ سَبيلِه بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ بَذَلْتُمْ انْفُسَكُمْ فى‌ مَرْضاتِهِ ... وَ امَرْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ جاهَدْتُمْ فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ حَتّى‌ اعْلَنْتُم دَعْوَتَهُ وَ بَيَّنْتُمْ فَرائِضَهُ وَ اقَمْتُمْ حُدُودَهُ وَ نَشَرْتُمْ شَرايِعَ احْكامِهِ»»
پنهان و آشكارا خلق را نصيحت، و آنان را با برهان، موعظه و حكمت به راه حق دعوت كرديد. و در راه رضاى خدا از جان گذشتيد و بر هر مصيبتى به خاطر خدا صبر كرديد ...
امر به معروف و نهى از منكر نموديد و حق جهاد را در دين خدا به جا آورديد تا آنكه دعوت دين را آشكار ساخته و فرائض و احكامش را تبيين؛ و حدود الهى را به پا داشتيد و احكام الهى را منتشر نموديد.
ائمه عليهم السلام علاوه بر معرّفى عاملان اصلى انحرافات و بدعت‌ها، (بنى‌اميّه و بنى‌عباس) از هر فرصتى براى معرّفى اسلامِ محمدى استفاده مى‌كردند. گواه اين مطلب احاديث نورانى ايشان در زمينه‌هاى مختلف معارف اسلامى است. معارفى كه مى‌تواند بشريت را از سرگردانى معنوى نجات دهد. و تشيّع به بركت دعاها و احاديث شريفه اهل بيت عليهم السلام از نظر معنوى غنى‌تر از هر ملّتى است. البته اگر اصحاب ائمه عليهم السلام شايستگى بيشترى نشان مى‌دادند، به‌يقين آن چشمه‌هاى حكمت و معرفت معارف زيادتر و بلندترى ارزانى مى‌داشتند.
ائمه عليهم السلام در سخت‌ترين شرايط سياسى، انسان‌هاى آگاه و انديشمند تربيت كردند و معارف دين را به آنها آموختند. كتب اربعه شيعه؛ بحارالانوار، وسائل الشيعه، نهج‌البلاغه و ...
مشحون است از احاديثى كه آن بزرگواران براى ياران و شاگردان خود بيان كرده و بدين وسيله احكام الهى را براى نجات مسلمانان از گمراهى و ضلالت، تا روز رستاخيز، تبيين نموده‌اند.