ديگران را به اين امور ترغيب مى‌كرد. او در يكى از اشعار خود چنين سروده است:
«اى دوستان برخيزيد و صداى موسيقى را بشنويد و پياله‌ها را بنوشيد و مسائل معنوى را فراموش كنيد، ... نغمه‌هاى تار، مرا از شنيدن اذان بازداشته است و من شرابِ كهنه مانده در ته ظرف را با حورالعين (بهشتى) معاوضه نمى‌كنم.» «١»
همچنين ابن جوزى مى‌نويسد: «بعد از حادثه كربلا، شبى يزيد مست بود، در آن هنگام به نغمه سرايان و نوازندگان گفت بنوازيد و براى ما غنا بخوانيد و خود شعرى را سرود كه در آن چنين آمده است: «اى ساقى به من شراب بنوشان تا قلب مرا نشاط بخشد و سيراب گرداند؛ سپس جام را پر از همان شراب پر كن و به پسر زياد بده؛ آن كسى كه صاحب سِرّ و راز دار من است همان‌كس كه كار خلافت را براى من محكم ساخت ....» «٢»
با توجّه به اين خصوصياتِ يزيد بن معاويه، كلام نورانى امام حسين عليه السلام در پاسخ برادرش محمّد حنفيّه روشن مى‌شود كه فرمود:
«يا اخى‌ لَوْ لَمْ يَكُنْ فِى الدُّنيا مَلْجَأً وَ لا مَأْوا لَما بايَعْتُ يَزيدَ بنَ معاوِيَة» «٣»
اى برادر اگر در تمام دنياى وسيع هيچ پناهگاهى نباشد باز هم با يزيد بن معاويه بيعت نخواهم كرد.
وقتى خليفه مسلمانان گرفتار چنين بى‌بند و بارى باشد آيا ممكن است رعيّت و مردم زير دست او به سمت صلاح و رستگارى حركت كنند؟!
اوضاع فرهنگى و اجتماعى عصر يزيد
معاوية بن ابى‌سفيان با استخدام ابزار دينى و دنيوى، جامعه را از ارزش‌هاى الهى و معنوى تهى ساخت و به‌سوى ارزش‌هاى مادّى و جاهلى سوق داد. و در نهايت يك شراب‌خوار را به‌عنوان جانشين پيغمبر صلى الله عليه و آله معرّفى كرد.