واحدى وجود ندارد. اما آنچه در اسناد كهن به جا مانده است و نظر مشهور مورّخان نيز مى‌باشد عبارت است از:
الف- متبرّك دانستن سنگ حرم: ابن كلبى مى‌گويد: «چيزى كه باعث انحراف مردم از دين ابراهيم عليه السلام و گرايش به بت‌پرستى شد اين بود كه: هر مسافرى كه از مكّه خارج مى‌شد سنگى از سنگ‌هاى حرم را به‌عنوان تيمّن و تبرّك همراه خويش مى‌برد و هر كجا كه در طول سفر توقّف مى‌كرد آن را بر زمين مى‌نهاد و گرد آن طواف مى‌كرد، همان‌گونه كه به طواف كعبه مى‌پرداخت. رفته رفته اين عمل، آنان را به پرستش آنچه بدان علاقه داشتند كشاند و آيين سابق خود را فراموش كردند، و سرانجام دين ابراهيم و اسماعيل را دگرگون نموده بت‌پرست شدند. «١»
ب- عمرو بن لُحىّ: عمرو بن لحىّ در مورد پرده‌دارى كعبه با قبيله «جُرْهَم» جنگيده و بر آنها پيروز شد و پرده‌دارى خانه را برعهده گرفت. ولى بعد از چندى به بيمارى سختى دچار گرديد. به او گفتند كه در «بُلْقاءِ شام» چشمه آب گرمى است كه اگر به آنجا رود بهبودى مى‌يابد. وى به آنجا رفت در آن چشمه شنا كرد و بهبود يافت. در آنجا اهالى «بُلْقاء» را ديد كه بت‌هايى را مى‌پرستند. پرسيد اينها چيست؟
پاسخ دادند: «به شفاعت آنها طلب باران مى‌كنيم و با توسل به آنان بر دشمن چيره مى‌شويم.
از آنها خواست كه به او نيز بت‌هايى چند ببخشند و آنها بت هبل را به او دادند. عمرو بن لحى آن را به مكه آورد و در پيرامون كعبه نصب كرد. «٢»
و گفته‌اند اساف و نائِلَه در انحراف مردم از دين ابراهيم عليه السلام مؤثّر بوده‌اند. آنها مرد و زنى از قبيله «جُرْهُم» بودند كه در سرزمين يمن عاشق يكديگر شدند. وقتى به حجّ رفتند خلوتى در كعبه يافتند. پس درون خانه به گناه آلوده گشتند، لذا مسخ شدند. وقتى مردم آنها را يافتند در جايى كه پرستشگاه آنان شد نهادند و خزاعه و قريش و هر كه به حجّ‌