زمينههاى قيام امام حسين(ع)(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤٥

امام‌على عليه السلام به منع نشر فضايل او، بدگويى از على عليه السلام و جعل حديث عليه او روآورد و كسانى كه بر خلاف دستورات وى عمل مى‌كردند مورد شكنجه و عذاب قرار مى‌داد. به نوشته سليم بن قيس هلالى معاويه آنقدر اين سياست را ادامه داد تا اهل شام لعنت شيطان را فراموش كردند ولى لعنت على عليه السلام را همواره ذكر مى‌كردند. «١»
در مورد تضادّ معاويه با بنى‌هاشم در بخش زمينه‌هاى سياسى مفصّلًا بحث خواهد شد. ان شاءالله‌
توجيه اين عمل خلاف: يكى از توجيهات عوام فريبانه معاويه براى اين كار زشت انتقام از على به دليل قتل عثمان بوده است (!) طبق نقل مورّخان معاويه به قاريان قرآن و قضات اهل شام اموال فراوانى بخشيد و آنان را به نواحى مختلف شام و شهرهاى آن اعزام نمود تا به مردم بگويند كه على عليه السلام قاتل عثمان است. جهت اطلاعات بيشتر درباره ابعاد مختلف اين سياست معاويه به جلد دهم «الغدير» مراجعه فرماييد.
جايگاه على عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله‌
قبلًا درباره مقام اهل بيت عليهم السلام مطالبى ذكر كرديم. در اينجا تبركاً برخى از روايات پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره على عليه السلام را متذكّر مى‌شويم؛ تا روشن شود مخالفان على عليه السلام همانا مخالفان پيامبر صلى الله عليه و آله و اسلام راستين بودند و دشمنى با على عليه السلام جز دشمنى با قرآن و پيامبر صلى الله عليه و آله چيز ديگر نبود.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«مَنْ احَبَّ عَليّاً فَقَدْ احَبَّنى‌، وَ مَنْ ابْغَضَ عَلِيّاً فَقَدْ ابْغَضَنى‌»
كسى‌كه على را دوست بدارد مرا دوست داشته؛ و كسى كه بغض على داشته باشد بغض مرا داراست.
«مَنْ سَبَّ عَليّاً فَقَدْ سَبَّنى‌، وَ مَنْ سَبَّنى‌ فَقَدْ سَبَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ مَنْ سَبَّ اللَّهَ اكَبَّهُ اللَّه عَلى‌ مِنْخَرِيه فِى النّار»