و هرگز آيه‌اى كه آن را نسخ كند نازل نشد و پيامبر صلى الله عليه و آله هم نهى نفرمود تا از دنيا رفت» «١»
امّا وقتى خليفه دوّم زمام امور خلافت را به‌دست گرفت بالاى منبر رفت و گفت: «سه چيز در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله معمول و مرسوم بود كه من از آنها نهى مى‌كنم و هر كس مرتكب شود او را شكنجه و مجازات خواهم كرد: متعه زنان (ازدواج موقت)، متعه حجّ و گفتن حَىَّ عَلى‌ خَيْرِ الْعَمَلِ. «٢»
اين بدعت عمر پيامدهاى سوئى در جامعه اسلام به جا گذارد به تعبير ابن عباس: «لَوْ لا نَهى‌ عُمَرُ لَمَا احْتاجَ الَى الزِّنا الَّا شَقِىٌّ» «٣»
، اگر عمر از متعه نهى نكرده بود كسى محتاج به زنا نمى‌شد مگر آدم بى‌آبرو و فرومايه. امّا آنچه در اينجا مهمّ است اين است كه خليفه دوّم برخلاف قرآن كريم و سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله متعه زنان را تحريم نمود.
همچنين قرآن كريم صريحاً جواز حجّ تمتّع بعد از «عمره» را بيان فرمود و مسلمانان نيز در زمان حيات پيامبر صلى الله عليه و آله به آن عمل كردند. خداى متعال مى‌فرمايد:
«فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ الَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْىِ، فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ ايَّامٍ فِى الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ اذا رَجَعْتُمْ ...» «٤»
هر كس با ختم عمره، حج را آغاز كند، آنچه از قربانى براى او ميسّر است (ذبح كند) و هر كه نيافت، سه روز در ايّام حجّ، و هفت روز هنگامى كه بازمى‌گردد روزه بگيرد.
اين حجّ را متعه گفته‌اند زيرا بين احرام عمره و حجّ، شخص مى‌تواند لذّت ببرد. و اكثر محرّمات احرام برداشته مى‌شود.
خليفه دوّم برخلاف قرآن كريم و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله متعه حجّ را تحريم نمود. «٥» اهل سنّت عذرهايى براى اين بدعت خليفه آورده‌اند كه مرحوم علّامه امينى با استدلال آنها