خداى متعال مى‌فرمايد:
«يا بَنى‌ آدَمَ خُذُوا زينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ، وَ كُلُوا وَاشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا انَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ» «١»
اى فرزندان آدم! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد، با خود برداريد؛ و (از نعمت‌هاى الهى) بخوريد و بياشاميد، ولى اسراف نكنيد كه خداوند اسراف كنندگان را دوست نمى‌دارد.
اسلام اگر چه مالكيت خصوصى را پذيرفت امّا انباشت سرمايه را به‌نحوى كه موجب محروميت ديگران شود ممنوع دانست و كسانى را كه تنها به فكر اندوختن مال و ثروت هستند مورد نكوهش قرار داد و فرمود:
«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ الَّذى‌ جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ يَحْسَبُ انَّ مالَهُ اخْلَدَهُ كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِ وَ ما ادْريكَ مَا الْحُطَمَةُ نارُ اللَّهِ الْمُوقَدةُ الَّتى‌ تَطَّلِعُ عَلَى الْافْئِدَةِ» «٢»
واى بر نكوهش كن عيب جو، آنكه مالى را فراهم آورده و مى‌شمرد. پندارد كه مال او وى را جاودان مى‌سازد نه چنين است، او در حُطَمَه (دوزخ) افكنده مى‌شود. و تو چه مى‌دانى، حطمه چيست؟ آتش افروخته خداى است كه دل‌ها را فرامى‌گيرد!
و يكى از علل عدم پذيرش اسلام تو
زمينه‌هاى قيام امام حسين(ع)(ج‌١) ١٠٥ تضعيف سپاه اسلام ..... ص : ١٠٤
سّط سردمداران شرك نيز همين برنامه‌هاى اقتصادى بود كه اسلام ارائه داد زيرا هنگامى كه حضرت محمّد صلى الله عليه و آله مبعوث به رسالت شد. مردم حجاز از نظر اقتصادى به دو گروه عمده تقسيم مى‌شدند.
الف- مالداران و بازرگانان‌
ب- ستمكشان و بردگان‌
اكثر افرادى كه در گروه نخست بودند چون منافع خود را در خطر مى‌ديدند با تمام قوا