«كُونا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً» «١»
دشمن ظالم و ياور مظلوم باشيد.
گاهى پيشوايان معصوم عليهم السلام ظلم و انحراف را به قدرى شديد مى‌دانستند كه لازم مى‌ديدند آشكارا به ميدان بيايند و با خلفاى جور درگير شوند و تمام هستى خويش را فدا نمايند تا مردم را از جهالت و ظلم نجات دهند. حركت سالار شهيدان، حسين بن على عليه السلام از اين نوع است.
وگاهى مبارزه به صورت رو در رو نبوده بلكه به شكل مبارزه منفى انجام گرفته است. زيرا:
١- جامعه از نابودى و زوال نهايى حفظ شود و به عبارت ديگر هدف ائمه عليهم السلام حفظ كورسويى بوده كه از نور حق برجا مانده بود. شعاعى كه تنها در وجود خود آنها و دوستداران و پايگاه‌هاى مردمى آنها جلوه‌اى داشت. مبارزه منفى امام حسن عليه السلام و صلح او با معاويه از اين قبيل مى‌باشد.
٢- مبارزه منفى را تلاشى مى‌دانستند براى پى‌ريزىِ بناى جامعه بيدار و آگاه اسلامى و بالا بردن سطح ايمان در افراد آن، و در نتيجه آماده سازى زمينه مناسب براى خلافت حقّه و پياده ساختن رهبرى الهى كه خود لايق آن بودند.
اين همان علّت اصلى مبارزه منفى بسيارى از ائمه عليهم السلام در برابر قدرت‌هاى حاكم مى‌باشد.
بنابراين همه ائمه عليهم السلام در برابر ظلم و ستم طاغوت‌هاى زمان خويش ايستاده‌اند لكن شيوه آنان، با توجه به مقتضيات و شرايط زمان متفاوت بوده و هدف اصلى مبارزه، حفظ مكتب اسلام از بدعت‌ها و انحرافات، و نجات مؤمنان و جامعه اسلامى از ستم ستمكاران بوده است.
د- از خود گذشتگى در راه نشر احكام اسلام‌
يكى از اصول مورد توجّه اهل بيت عليهم السلام، معرّفى اسلام و تبيينِ معارف قرآن كريم‌