جميع اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله عادلند، و به‌جز عدّه كمى از مبتدعه كسى با اين امر مخالفت نكرده است. و در تعريف صحابه نيز گفته‌اند: «صحابه به كسى گفته مى‌شود كه پيامبر اسلام را ديده و به او ايمان آورده و مسلمان از دنيا رفته است.» «١» اين تعريف شامل كسانى است كه اسلام آورده‌اند و يا به اسلام تظاهر كرده و از پيامبر سخنى شنيده يا با او به نوعى معاشرت داشته‌اند و يا او را ديده‌اند. به اين معنى كه صحابه شامل كلّيه افراد عصر رسالت مى‌باشد. و تعداد صحابه نيز بيش از صد هزار نفر خواهد بود. «٢»
بنابراين تمام كسانى كه ظاهراً مسلمان شدند همانند خاندان اموى و جنايت‌كارانى مانند بُسر بن ارطاة، سفيان بن عوف و زياد بن ابيه همه جزء صحابه و عادلند! حتى آنان كه حسين بن على عليه السلام و پدر بزرگوارش را به شهادت رساندند از عدالت نيفتاده‌اند چون به اجتهاد خود عمل كرده‌اند. بنابراين تعريف، اگر صحابى مرتد شد و مجدّداً به اسلام برگشت از صحابه بودن خارج نمى‌شود. و توبه صحابه قطعاً واقع مى‌شود و پذيرفته است.
دليل اهل سنّت براى عدالت صحابه آيات و رواياتى است كه به نوعى اصحاب رسول الله را ستوده است از جمله آنها كلام خداى متعال است «٣» كه مى‌فرمايد: «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُم امَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ» «٤»
و آيه شريفه‌اى كه مى‌فرمايد: «كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنَّاسِ». «٥»
و آيه‌اى كه خداى متعال ديگران را سفارش مى‌كند به آنها اقتداء كنند و از روش آنها پيروى نمايند: «وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى‌ وَ يَتَّبِعْ غَيرَ سَبيلِ الْمُؤْمِنينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلّى‌» «٦»
(كسى كه بعد از آشكار شدن حق، با پيامبر مخالفت كند، و از راهى جز راه مؤمنان پيروى نمايد ما او را به همان راه كه مى‌رود مى‌بريم.)
و پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز به اصحاب فرمود: «نَضَّرَ اللَّهُ امْرَءاً سَمِعَ مَقالَتى‌ فَحَفِظَها وَ وَعاها حتَّى يُبَلِّغُها غَيْرَهُ». «٧»
و در خطبه غديريّه فرمود: «فَلْيُبَلِّغُ الشَّاهِدُ مِنْكُمْ الْغائِبَ» (كسى از شما