گرفتند كه به هيچ وجه شايستگى آن امر را نداشتند.
امام على عليه السلام در انتقاد خود از امّت اسلامى به اين حقيقت تصريح مى‌كند و مى‌فرمايد: «اى امّت سرگردان، بعد از پيامبر خود، اگر آن كسى كه خدا مقدّم داشته است، مقدّم مى‌داشتيد و حكومت و ولايت را آن چنان كه خدا مقرّر فرموده بود رعايت مى‌كرديد، يك دوست خدا درمانده نمى‌گرديد و دو نفر در علم احكام اختلاف پيدا نمى‌كردند و در امر خداوند در هيچ چيز، امّت دچار نزاع نمى‌گشت. آگاه باشيد علم كتاب خداوند نزد ماست، پس بچشيد كيفر خود را كه درباره آن تقصير كرديد و در آنچه دست‌هايتان پيشاپيش آماده كرده است!» «١» همچنين مهيار ديلمى مى‌گويد: «روز سقيفه بار خيانت بر دوش كشيدند، بارى كه عظمت كوه‌ها در برابر آن ناچيز است. و روز دگر باز آمدند كه بار از دوش بنهند، امّا خطا قابل جبران نبود.» «٢»
به‌هر حال آنچه مسلّم است اين است كه جريان سقيفه بنى‌ساعده مهمترين عاملِ بوجود آورنده حادثه خونين عاشورا است. و به‌عنوان ريشه انحرافات و بدعتها بايد مورد بحث و بررسى قرار گيرد.