آداب و احكام كسب و كار - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٤٠ - احكام عاريه

مسأله ٢٣٧٥- اگر چيزى را كه عاريه كرده با اجازه صاحب آن به ديگرى عاريه دهد، چنانچه كسى كه اوّل آن چيز را عاريه كرده بميرد يا ديوانه شود، عاريه دومى باطل نمى‌شود.

مسأله ٢٣٧٦- اگر بداند مالى را كه عاريه كرده غصبى است، بايد آن را به صاحبش برساند ونمى‌تواند به عاريه‌دهنده بدهد.

مسأله ٢٣٧٧- اگر مالى را كه مى‌داند غصبى است عاريه كند و از آن استفاده ببرد و در دست او از بين برود، مالك مى‌تواند عوض مال وعوض استفاده‌اى را كه عاريه كننده برده، از او يا از كسى كه مال را غصب كرده مطالبه كند و اگر از عاريه كننده بگيرد، او نمى‌تواند چيزى را كه به مالك مى‌دهد از عاريه دهنده مطالبه نمايد.

مسأله ٢٣٧٨- اگر نداند مالى را كه عاريه كرده غصبى است و در دست او از بين برود، چنانچه صاحب مال عوض آن را از او بگيرد او هم مى‌تواند آنچه را به صاحب مال داده از عاريه دهنده مطالبه نمايد ولى اگر چيزى را كه عاريه كرده طلا ونقره باشد، يا عاريه دهنده با او شرط كرده باشد كه اگر آن چيز از بين برود عوضش را بدهد، نمى‌تواند چيزى را كه به صاحب مال مى‌دهد از عاريه دهنده مطالبه نمايد.