آداب و احكام كسب و كار - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٣٨ - احكام عاريه

احكام عاريه‌

مسأله ٢٣٦٠- عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض چيزى هم از او نگيرد.

مسأله ٢٣٦١- لازم نيست در عاريه صيغه بخواند، و اگر مثلًا لباس را به قصد عاريه به كسى بدهد و او به همين قصد بگيرد، عاريه صحيح است.

مسأله ٢٣٦٢- عاريه دادن چيز غصبى وچيزى كه مال انسان است ولى منفعت آن را به ديگرى واگذار كرده مثلًا آن را اجاره داده، در صورتى صحيح است كه مالك چيز غصبى يا كسى كه آن چيز را اجاره كرده، بگويد به عاريه دادن راضى هستم يا با قراين رضايتش معلوم گردد.

مسأله ٢٣٦٣- چيزى را كه منفعتش مال انسان است مثلًا آن را اجاره كرده مى‌تواند عاريه بدهد اگر عاريه گيرنده محلّ وثوق باشد ولى اگر در اجاره شرط كرده باشد كه خودش از آن استفاده كند، نمى‌تواند آن را به ديگرى عاريه دهد.

مسأله ٢٣٦٤- اگر ديوانه وبچه ومفلس مال خود را عاريه بدهند صحيح نيست، امّا اگر ولىّ مصلحت بداند كه مال او را عاريه دهد وبچه آن مال را به دستور ولىّ به عاريه كننده برساند اشكال ندارد.

مسأله ٢٣٦٥- اگر در نگهدارى چيزى كه عاريه كرده كوتاهى نكند و در استفاده از آن هم زياده‌روى ننمايد واتّفاقاً آن چيز تلف شود ضامن نيست، ولى چنانچه شرط كنند كه اگر تلف شود عاريه كننده ضامن باشد، يا چيزى را كه عاريه كرده طلا ونقره باشد، بايد عوض آن را بدهد.