مسأله ٢٣١٠- اگر بدهى واقعاً معيّن باشد ولى بدهكار وطلبكار در موقع حواله دادن، مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است مثلًا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد و پيش از ديدن دفتر حواله بدهد و بعد دفتر را ببيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد، حواله صحيح مى‌باشد.

مسأله ٢٣١١- طلبكار مى‌تواند حواله را قبول نكند، اگرچه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد.

مسأله ٢٣١٢- اگر سر كسى حواله بدهد كه بدهكار نيست، چنانچه او حواله را قبول كند، پيش از پرداختن حواله نمى‌تواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد، ولى اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمترى صلح كند، كسى كه حواله را قبول كرده، همان مقدار را مى‌تواند از حواله دهنده مطالبه نمايد.

مسأله ٢٣١٣- بعد از آن كه حواله درست شد، حواله دهنده و كسى كه به او حواله شده، نمى‌توانند حواله را به هم بزنند و هرگاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد،، مراد از فقير در اينجا كسى است كه زيادتر از آنچه در دين مستثنى است ندارد به مقدارى كه بتواند حواله را بپردازد، اگرچه بعداً فقير شود طلبكار هم نمى‌تواند حواله را به هم بزند و همچنين است اگر موقع حواله فقير باشد وطلبكار بداند فقير است ولى اگر نداند فقير است و بعد بفهمد، اگرچه در آن وقت مالدار شده باشد، طلبكار مى‌تواند حواله را به هم بزند وطلب خود را از حواله دهنده بگيرد.

مسأله ٢٣١٤- اگر بدهكار وطلبكار و كسى كه به او حواله شده، يا يكى از آنان براى خود حقّ به هم زدن حواله را قرار دهند، مطابق قراردادى كه گذاشته‌اند مى‌توانند حواله را به هم بزنند.

مسأله ٢٣١٥- اگر حواله دهنده خودش طلب طلبكار را بدهد، چنانچه بخواهش كسى كه به او حواله شده داده است، مى‌تواند چيزى را كه داده از او بگيرد، و اگر بدون خواهش او داده وقصدش اين بوده كه عوض آن را نگيرد نمى‌تواند چيزى را كه داده از او مطالبه نمايد و همچنين اگر ذمّه كسى كه حواله به او شده برى‌ء باشد.