از نظر شيعه با بى‌مهرى و جفاى امت اسلام نسبت به امام على بن ابى‌طالب (ع) و فرزندان معصوم او، تاريخ اسلام پس از پيامبر اكرم (ص) در حوزه سياست و حكومت به انحراف گراييد و پيامدهاى منفى متعددى نيز در پى داشت كه يكى از آنها محروميت جامعه از رهبرى معنوى و آسمانى بود؛ چرا كه امام على (ع) و پس از او امامان معصوم (ع) پيشوايان دينى- سياسى برحق بوده و حق خلافت و امامت انحصارى داشته‌اند و ديگران، غاصب حق معصوم‌اند و لذا جائر و باطل مى‌باشند و اين انحراف تا كنون ادامه پيدا كرده است. شيعيان منتظرند كه آخرين بازمانده از امامان معصوم (ع) ظهور كند و تاريخ اسلام و در نهايت، تاريخ انسان را به مسير طبيعى و الهى‌اش بازگرداند.

در آن صورت، اسلام، عزيز و همگانى مى‌شود و مسلمانان، توانمندانه بر جهان چيره مى‌گردند. طبق اين تفسير، تشكيل حكومت واحد جهانى، گريزناپذير خواهد بود.

در منابع روايى اسلامى- به‌ويژه منابع شيعى- از خصوصيات و اختيارات و عملكردهايى ياد شده است كه جملگى آنها جز با تشكيل حكومت واحد جهانى محقق نخواهد شد؛ از جمله گفته شده است كه امام مهدى (ع) ظلم و جور را براى هميشه برمى‌اندازد و عدالت و دين حق را در سطح جهان براى هميشه مستقر مى‌كند و نيز در برخى روايات از اختيارات و قدرت و امكانات مطلق و جهانى امام غايب ياد شده است كه عملًا جز چيرگى بر جهان و تشكيل حكومت مقتدر جهانى نخواهد بود. در روايتى از امام باقر (ع) چنين نقل شده است:

القائم منّا منصور بالرّعب مؤيّد بالنّصر تطوى له الارض و تظهر له الكنوز يبلغ سلطانه المشرق والمغرب و يظهر الله- عزّوجلّ- به دينه على الدّين كلّه ولوكره المشركون فلا يبقى فى‌الارض خراب إلّا قد عمر و ينزل روح‌الله عيسى بن مريم (ع) فيصلّى خلفه.[١]

قائم ما با انداختن بيم و هراس در دل ستمگران يارى مى‌شود؛ با پشتيبانى و حمايت از جانب خداوند تأييد مى‌گردد؛ زمين برايش خاضع و تسليم مى‌شود؛ گنجها و خزائن برايش آشكار و نمايان مى‌شود؛ حكومت او شرق و غرب عالم را فرا مى‌گيرد. خداوند به‌وسيله او دينش را بر تمامى اديان چيرگى مى‌بخشد؛ هر چند مشركان كراهت داشته باشند. در زمين خرابى و ويرانى نمى‌ماند، مگر آنكه آباد شود و عيسى بن مريم (ع) از آسمان فرود آيد و پشت سر او نماز گزارد.

به استناد اين نوع روايات، هرگز ترديدى نخواهد ماند كه حكومت حضرت مهدى (ع) تمامى زمين را فرا خواهد گرفت. (ان‌شاءالله)

پى‌نوشتها:

[١]. شيخ صدوق، عيون اخبارالرضا، ج ١، ص ٦٨، ح ٣٦، كتابفروشى طوس.

[٢]. همان، ص ٢٦٢، ح ٢٢؛ كلينى، الكافى ثقةالاءسلام، ج ١، ص ٤٣٢، ح ٩١.

[٣]. امالى شيخ صدوق، الامالى، ص ٩٧، ح ٩، مؤسسه الاعلمى للمطبوعات؛ فتال نيشابورى، روضة الواعظين، ص ١٠٢.

[٤]. محمدتقى مصباح يزدى، آموزش عقايد، ج ٢، ص ١١٦.

[٥]. سوره آل عمران (٣) آيه ١٩.

[٦]. همان، آيه ٨٥

[٧]. سوره مائده (٥) آيه ٣.

[٨]. سوره احزاب (٣٣) آيه ٤٠.

[٩]. سوره توبه (٩) آيه ٣٣.

[١٠]. شيخ صدوق، كمال‌الدين و تمام‌النعمه، ج ١، ص ٣٣٠، ح ١٦.