در مقابل رسول اكرم (ص) حضرت سلمان را از خاندان خود بر شمرده، مدال سلمان منّا أهل‌البيت به او ارزانى داشته‌[٢] است و مولاى متقيان امير مؤمنان (ع) محمد ابن ابى‌بكر را فرزند خود خوانده، او را در كنار فرزندش محمد حنفيه جاى داده، و او را مشمول اين بيان درر بار خود قرار داده است كه:

إنّ المحامده تأبى أن يعصى الله‌[٣].

محمّدها از اين كه خداوند معصيت شود، امتناع مى‌كنند.[٤]

٣. هرگز كسى نمى‌تواند ملتزم شود كه اولاد بنى‌اميه و ديگر دشمنان قسم خورده اهل‌بيت، صرفاً به جهت فرزند يزيد و معاويه بودن اهل دوزخ مى‌باشند، بلكه برعكس در مواردى چون محمد بن ابى‌بكر ملتزم هستيم كه اهل بهشت هستند.[٥]

٤. فرزند بنى‌اميه بودن از فرزند حرام بودن كه بدتر نيست و كسى نمى‌تواند ملتزم باشد كه حرامزادگان به جرم حرامزاده بودن اهل دوزخ هستند، بلكه امام رضا (ع) در مورد آنها مى‌فرمايد:

إنّ ولد الزّنا يستعمل، إن عمل خيراً جزى به.[٦]

اولاد زنا آزموده مى‌شوند، اگر عمل نيكو داشته باشند، پاداش نيكو مى‌بينند.

ب) از پيروان آنها: جاى ترديد نيست كه هر پيروى با پيشواى خود محشور مى‌شود، چنانكه قرآن كريم فرموده است:

يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ.

روزى كه هر كسى را با پيشواى خود مى‌خوانيم.[٧]

و از زبان حضرت ابراهيم (ع) نقل كرده كه فرمود:

فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي.

هر كس از من پيروى كند، از من است.[٨]

و روايات فراوان داريم كه هر پيروى با متبوع خود محشور مى‌شود.[٩]

بر اين اساس پيروان بنى‌اميه با آنها محشور خواهند شد و در روز رستاخيز با آنها خواهند بود و از آنها جدا نخواهند شد، ولى اينكه آيا اين مقدار براى قصاص و انتقام در اين سراى كافى است يا خير، احتياج به تحقيق بيشتر دارد.

ج) از رضايتمندان به فعل آنها: در مورد كسانى كه معتقد به راه آنها و راضى به كردار آنها باشند، مسئله حادتر است، زيرا قرآن كريم پى كردن ناقه صالح را به همه قوم ثمود نسبت داده و فرمود:

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها.[١٠]

تكذيبش كردند و شتر را پى كردند.

در حالى كه يك نفر آن را پى كرده بود، ولى چون همگى به آن رضايت داده بودند، آن را به همه نسبت داده و همه را مشمول عذاب الهى قرار داد.

قرآن كريم در پاسخ كسانى كه از پيامبر اكرم قربانى مطالبه مى‌كردند تا ايمان بياورند، مى‌فرمايد:

... قُلْ قَدْ جاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِي بِالْبَيِّناتِ وَ بِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ.[١١]

بگو پيش از من پيامبرانى يا معجزه‌ها و آنچه اكنون مى‌خواهيد آمده‌اند، اگر راست مى‌گويد، چرا آنها را كشتيد؟

بين اين اشخاص و قاتلان آن پيامبر ٥٠٠ سال فاصله بود، ولى چون آنها به قتل او راضى بودند، خداوند متعال آنها را نيز جزو قاتلان برشمرده و فرمود: چرا آنها را كشتيد.[١٢]

روز پيروزى سپاه امير مؤمنان (ع) در جنگ جمل، يكى از اصحاب گفت: اى كاش برادرم اينجا بود. حضرت فرمود: آيا خواست برادرت با ما بود؟ گفت: آرى. فرمود: پس او نيز با ما بوده است. سپس فرمود:

در اين پيكار با ما كسانى شركت كرده‌اند كه هنوز در صلب پدران و رحم مادران هستند ....[١٣]

و در حديث آمده است كه اگر كسى در مشرق كشته شود و در مغرب كسى به آن رضايت دهد، در خون او شريك است.[١٤]

و در مورد امام حسين (ع)، به‌ويژه آمده است:

ألا و إنّ الراضين بقتل الحسين شركاء قتله.[١٥]

كسانى كه به كشته شدن امام حسين رضايت بدهند در قتل او شريك هستند.

و لذا آمده است كه:

فيقتل من رضى بقتله.[١٦]

هر كس را كه راضى به قتل او (حسين) باشد، مى‌كشد.

و در حديث ديگر آمده است:

چون حضرت بقيةالله (ع) خارج شود ذريه قاتلان امام حسين (ع) را مى‌كشد؛ زيرا به اعمال پدرانشان رضايت مى‌دهند.[١٧]

بنابراين، در مورد آن عده از فرزندان يا پيروان بنى‌اميه، كه به اعمال پدران و نياكان خود راضى هستند، اگر بگوييم كه در اعمال آنها شريك هستند و روز قيامت مورد بازخواست و كيفر قرار خواهند گرفت، مانعى ندارد؛ زيرا اين بازخواست و كيفر در مقابل رضايت آنهاست كه عمل خود آنهاست، نه در مقابل اعمال پدران و نياكان آنها.

پس اين كيفر و عذاب در روز رستاخيز، به جهت‌