الفرات. والخروج منها خير من البقا فيها ساعه واحده من نهار. امّا من يوخذ منهم فليس عليهم ياس. أمّا أنّهم سينقذهم أقوام ما لهم عند اهل الكوفه يومئذقدر، أما لايجوزون بهم الكوفه.

همه مردان آن جز يك نفر شامى كشته مى شوند، واى بر حال كسانى كه در اطراف در اطراف آن (كوفه) باشند، چه آزار و اذيتى مى بينند. مردانشان و زنانشان اسير گرفته مى شوند، بهترين آنها از نظر وضع و سامان كسى است كه از فرات بگذرد و از منطقه بگريزد، فرار كردن از آنجا از يك ساعت ماندن در آن بهتر است. كسانى كه از آنها اسير شوند باكى بر آنها نيست، آنها را كسانى نجات مى دهند كه مردم كوفه هيچ ارزشى براى آنها قائل نيستند آنها را از كوفه دور نمى برند.[١]

در عقدالدرر نيز به پيوند اين حوادث با يكديگر اشاره شده و در روايتى از على (ع) پس از ذكر واقعه قرقيسيا چنين آمده است:

... و تقبل خيل السفيانى فز طلب أهل خراسان و يقتلون شيعه آل محمد (ص) ثم يخرج أهل خراسان فى طلب المهدى.[٢]

... سپاهيان سفيانى به جست وجوى اهل خراسان برمى خيزد و شيعيان آل محمد (ص) را مى‌كشند، آنگاه اهل خراسان در يافتن امام مهدى قيام مى‌كنند.

ابن حماد نيز در روايتى كه از امام على (ع) نقل مى‌كند از اين ماجرا به تفصيل ياد مى‌كند و از رو آوردن اهل خراسان به حضرت مهدى (ع) و طلبيدن ايشان سخن مى‌گويد:

يظهرالسفيانى على الشام، ثم يكون بينهم وقعه بقرقيسياء، حتّى يشبع طيرالسماء و سباع الارض من جيفهم، ثم يفتق عليهم فتق من خلفهم، فتقبل طائفه منهم حتى يدخلوا أرض خراسان و تقبل خيل السفيانى فى طلب اهل خراسان، فيقتلون شيعه آل محمد بالكوفه، ثم يخرج اهل خراسان فى طلب المهدى.[٣]

سفيانى بر شام غالب مى شود، آنگاه بين آنها (سفيانى و شاميان) نبردى در قرقيسيا رخ مى دهد كه پرندگان آسمان و درندگان زمين از اجساد آنها سير مى شوند، آنگاه در عقبه آنها (سپاه سفيانى) شكافى ايجاد مى شود. پس گروهى از آنها راهى سرزمين خراسان مى شوند و سپاه سفيانى به دنبال آنهابه راه مى‌افتند تا به سرزمين خراسان مى رسند. سپاه سفيانى در جست و جوى اهل خراسان برمى‌آيند و شيعيان آل محمد را در كوفه به قتل مى‌رسانند. آنگاه اهل خراسان در جست و جوى مهدى به‌پا مى‌خيزند.

پى نوشت:

[١]. سليمان، كامل، روزگار رهايى، ترجمه على اكبر مهدى پور، ص ٨٩٤، به نقل از: الحاوى للفتاوى، ج ٢، ص ١٣٦.

[٢]. همان، ص ٨٩٦.

[٣]. دخل، على محمد على، الامام المهدى، ص ٣٤٤.

[٤]. الطوسى، محمد بن الحسن، كتاب الغيبه، ص ٤٢٢، ح ١٢.

[٥]. المجلسى، محمد باقر، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٢٣٧.

[٦]. سليمان، كامل، همان، ص ١١٢٠، به نقل از: بشارة الاسلام، ص ٥٦.

[٧]. فقيه، محمد، السفيانى و علامات الظهور، ص ١٢٧.