راحتى كرد و بلند شد و نشست. سوار نيمه ديگر حنظل را به او داد. احمد كه ديده بود محمود چطور حنظل را با ميل خورده، بدون درنگ آن را گرفت و با اشتهاى زياد خورد و جان گرفت.

هر دو سوار بلند شدند و سوار اوّل فرش را جمع كرد تا بروند. محمود دامان لباس سفيد سوار را گرفت و با التماس گفت: آقا! تو را به خدا قسم مى‌دهيم كه نعمت را بر ما تمام كنى و ما را به خانواده‌مان برسانى. ما گم شده‌ايم و راه را نمى‌دانيم.

سوار نيزه‌اش را برداشت و دور آن دو روى زمين خطى كشيد و فرمود: عجله مكنيد.

هر دو سوار شدند و در برابر بهت و ناباورى بچه‌ها، رفتند و لحظه‌اى نگذشت كه در تمام بيابان اثرى از آن دو اسب و دو سوار نبود. محمود كه از خوردن آن حنظل شيرين، جان گرفته بود دست احمد را گرفت و گفت: بيا برويم. خودمان راهمان را پيدا مى‌كنيم.

احمد گفت: اين خط را كه دور ما كشيد يعنى اينكه از سر جايمان تكان نخوريم.

محمود خنديد: مگر ديوانه‌اى؟! در اين بيابان سر جاى خودمان بمانيم كه چه بشود؟

احمد پرسيد: آنها كه بودند؟ آن حنظل چطور اين همه شيرين و خنك بود؟ آن فرش چرا بوى خوبى داشت؟

محمود كه پرورده خانواده‌اى ناصبى و كينه توز بود گفت: دو تا سوار بودند كه از اينجا مى‌گذشتند.

حالا به جاى اين همه سؤال كه من هم جوابشان را نمى‌دانم، بيا تا قدرت داريم و تشنه نشده‌ايم، راه بيفتيم. شب كه برسد در اين بيابان به دام حيوانات وحشى و درنده مى افتيم و اگر امروز از تشنگى نمرديم، شب به دست آنها مى‌ميريم.

احمد با كنجكاوى گفت: آخر حنظل اين قدر شيرين مى‌شود؟

محمود دستش را گرفت و گفت: من چه مى‌دانم، بيا برويم.

اولين قدم را كه به سمت خط برداشتند ناگهان در برابر خودشان ديوارى ديدند. هر دو جا خوردند و ترسيدند و به عقب برگشتند، اما در آن طرف هم ديوار ديگرى ديدند و يك دفعه متوجه شدند در يك چهار ديوارى بدون سقف قرار گرفته‌اند. هر دو وحشت كردند. محمود نشست و گفت:

- يعنى چه؟ اين ديوارها وسط اين بيابان چه مى‌كنند؟ ما اسير شديم؟

احمد نشست و گفت: من احساس راحتى مى كنم. ترسم از بيابان از بين رفته.

محمود نهيب زد و گفت: تو ديوانه‌اى! آنها ما را اسير كردند.

احمد نگاهش كرد: ولى آن سوار خيلى مهربان بود. ديدى دستش چقدر نرم و لطيف بود، وقتى روى صورتم كشيد،

احساس راحتى كردم. داشتم مى مردم. دهانم تلخ شده بود.

محمود پرخاش كرد: اگر مهربان بود چرا ما را به خانواده‌مان نرساند؟ چرا ما را اسير كرد؟

احمد گفت: بيا حنظل ديگرى بخوريم تا ببينيم چه بايد بكنيم.

محمود حنظلى برداشت و دو نيم كرد. به دهانش كه رساند، مثل زهر، تلخ و كشنده بود. فرياد زد:

- واى ... وحشتناك است ... ما از گرسنگى و سرما امشب مى ميريم.

ناگهان صداى زوزه گرگى گرسنه و وحشى دل آن دو را فرو ريخت. با نزديك شدن تاريكى شب، حيوانات درنده بيابان از گوشه و كنار بيدار شدند. محمود از فراز ديوار به دشت نگاهى انداخت و گفت: دشت پر از گرگ است.

احمد از ترس جيغ كشيد: نه ... گرگ؟

محمود ناليد: آنقدر حيوان درنده دور و بر ماست كه تعداد آنها را فقط خدا مى‌داند.

احمد گفت: خدا به آن سوار خير بدهد. اين ديوارها از ما محافظت مى كنند.

محمود سر تكان داد و گفت: در اطراف ما جمع هستند، اما به ما نزديك نمى‌شوند.

هر دو سر به آغوش هم گذاشتند و به لحظه‌اى خوابى عميق و همراه با آرامش خاطر، آنها را ربود.

\*\*\*

با بالا آمدن آفتاب، هر دو از خواب بيدار شدند. نه اثرى از آن چهار ديوارى بود و نه از آن همه حيوان درنده و خطرناك. دشت بود و خار و حنظل و سكوت.