ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤١ - جلوه هاى آخرالزّمانى زندگى هاى ما
كه دنياشان سالم باشد، براى آنان كافى است و هرچقدر از دينشان بر باد رود، پروا نسازند.[١]
در دنياى وارونه آخرالزّمان جاى منكر و معروف، عوض شده و به دنبال آن، با كثرت ظهور منكرات و ترك معروفها، به جاى امر به معروف، به منكر دستور داده شده و در مقابل، از انجام معروف و كارهاى پسنديده ديگران باز داشته مىشوند.[٢] اين باز داشتن گاه با امر و اجبار است و گاه با تمسخر و استهزاء. در اين دوره، اساساً امر به معروف و نهى از منكر، از جمله منكراتى دانسته مىشود كه ديگران را از آن نهى مىكنند و به طور كلّى اين امر را از دين خارج مىدانند و نزد مردمان و در شهرها، منكرتر از معروف و معروفتر از منكر وجود نخواهد داشت.[٣] در نتيجه چنين جريانى، ديندارى براى مؤمنان و افراد متشرّع واقعاً سخت مىشود.[٤] همه اين موارد در حالى است كه مسلمانان از قرنها قبل با اندك مراجعهاى به منابع خود مىتوانستهاند با آگاهى از پيشامدهاى پيش رو خود را براى مقابله با آسيبها و آفتهاى آخرالزّمان مهيّا نموده و به هنگام رويارويى با حوادث و فتنهها، سربلند از آزمون بيرون بيايند. در منابع اسلامى و به خصوص شيعى، تصويرى كاملًا واضح و روشن از سيماى آخرالزّمان مىتوان يافت. نماى آخرالزّمان در روايات را از زاويههاى مختلف مىتوان به تماشا نشست كه در اينجا به تبعات حيرت در آخرالزّمان خواهيم پرداخت؛ شايد با اطّلاع از اين آسيبها بتوانيم به نحوى خطّ مشى زندگى خويش را انتخاب نماييم كه به حدّاقل آفات مبتلا شويم.