شبكه‌هاى اجتماعى از طريق تعداد لايك‌ها، فالوورها و كامنت‌ها به افراد نشان مى‌دهد كه آنها و پست‌هايشان تا چه اندازه موردتوجّه و پسند ديگران هستند و به آنها نشان مى‌دهند كه مخاطبانى هستند كه تأييدشان مى‌كنند و معتقدند مطالب ارزنده‌اى براى به اشتراك گذاشتن دارند.

بهاى شهرت در رسانه‌هاى اجتماعى‌

افرادى كه نياز به تعلّق در آنان بالاست، مايلند پست‌هاى بيشترى در شبكه‌هاى اجتماعى به اشتراك بگذارند و سلبريتى‌هاى بيشترى را فالو كنند. اگر افراد، معيار منزلت اجتماعى و پذيرش در اجتماع را تعداد لايك‌ها و كامنت‌هاى پست‌هاى فيسبوكى خود بدانند، اين مسئله در طولانى‌مدّت، اثرات زيان‌بارى برايشان به همراه خواهد داشت. حقيقت غم‌انگيز ماجرا اين است كه هميشه هم پست‌هاى افراد مورد توجّه قرار نمى‌گيرند و پستى كه كمتر از حدّ معمول لايك و كامنت دريافت مى‌كند، ممكن است احساس عدم ارزشمند بودن در جامعه را براى شخص به همراه داشته باشد و او درصدد مقايسه خود با ديگران برآيد و احساس سرخوردگى كند.

همچنين اگر تمام فكر و ذكر فردى معطوف به مشهور شدن در رسانه‌هاى اجتماعى باشد، ممكن است از ايجاد روابط واقعى در جامعه اجتناب كند. بنابراين با اينكه رسانه‌هاى اجتماعى به ارضاى احساس نياز به تعلّق در افراد كمك مى‌كنند، امّا اگر فرد، آنها را مقياسى براى دوست داشته شدن و پذيرش در نزد ديگران در نظر بگيرد، در نهايت، تبعات مخرّبى براى وى به همراه خواهند داشت.

شايد سندرم رسانه‌هاى اجتماعى، بهاى تازه‌اى باشد كه براى اين شهرت پرداخت مى‌شود. استفاده بى حدّ و حصر از رسانه‌هاى اجتماعى مى‌تواند سلامت جنسى و اجتماعى نوجوانان را به مخاطره بيندازد. كاهش اعتماد به نفس و پيروى از الگوهايى كه رفتارهاى خطرناك را در نوجوانان تقويت مى‌كنند نيز از ديگر تبعات اين مسئله هستند. (كوكينگهام و ريان، ٢٠١٤ م.)

مطالعات همچنين نشان داده‌اند كه حضور پررنگ رسانه‌هاى اجتماعى در زندگى افراد، آنها را گرفتار خودشيفتگى مفرط مى‌سازد. خودشيفتگى عبارت است از برداشتى پرطمطراق، امّا توخالى و متزلزل از خود (ايمز، رز و اندرسون، ٢٠٠٦ م.) و نيز يك‌جور وسواس براى موفّقيت و ولع براى مورد ستايش قرار گرفتن. خودشيفتگى را با تعداد دفعات چك كردن و استفاده از فيسبوك (بوفاردى و كمپل، ٢٠٠٨ م.) و تعداد دوستان شخص در فيسبوك (برگمان، فيرينگتون، ديونپورت و برگمان) مرتبط دانسته‌اند. مطالعه‌اى كه در سال ٢٠١٥ م. انجام شده، نشان مى‌دهد كه رضايت از زندگى، پيشرفت و شادى و نشاط درونى، از قربانيان استفاده مفرط از فيسبوك محسوب مى‌شوند. (ساتيسى و اويسال، ٢٠١٥ م.) موضوع اين مطالعه، بزرگسالان بوده‌اند. حال ببينيد كودكان و نوجوانان تا چه ميزان در مقابل خطرات روانى و احساسى حاصل از اشباع رسانه‌هاى اجتماعى آسيب‌پذيرند! كودكان از دوسالگى، به راحتى به گوشى‌هاى موبايل دسترسى دارند كه اين مسئله باعث مى‌شود آنها بازى با اين وسايل را جايگزين روابط انسانى و ديگر فعّاليت‌هاى مفيدى كنند كه براى شكل‌گيرى يك هويت سالم‌