را نمى‌دهد، در حال پسرفت اقتصادى هستند. بنابراين اينكه مردم آمريكا هر روز بدهكارتر مى‌شوند، تعجّبى ندارد. خانواده‌هاى آمريكايى اكنون براى داشتن يك زندگى استاندارد، «وابسته به بدهى» شده‌اند.[١] شكاف ميان هزينه و درآمد به خصوص در زندگى جوانان زير ٢٥ ساله آمريكا مشهود است‌[٢] و بنابراين در اين كشور، دو طبقه به وجود آمده است: ثروتمندان و ديگرانى كه هر روز بدهكارتر مى‌شوند.

٣. بدهى دانشجويى دارد نسل غيرثروتمند آمريكا را نابود مى‌كند:

آموزش «عمومى» در آمريكا يك توهّم شده است. امروزه اگر مى‌خواهيد تحصيلات دانشگاهى داشته باشيد، اوّل بايد ثروتمند باشيد؛ مگر اينكه بخواهيد كوله‌بارى از بدهى‌ها را اوّلين روز در شغل جديد، با خودتان سر كار ببريد. هزينه تحصيلات دانشگاهى در آمريكا بين سال‌هاى ١٩٨٥ تا ٢٠١٢ م. معادل ٥٠٠% افزايش داشت.[٣] برآوردهاى سال ٢٠١٥ م.، نشان مى‌دهد تحصيل در دانشگاه‌هاى خصوصى آمريكايى به ازاى يك دوره چهار ساله، بيش از ١٣٤ هزار دلار پاى جوان‌ها تمام مى‌شود؛[٤] اگر هزينه مسكن، خوراك، كتاب و هزينه‌هاى ديگر را حساب نكنيد. دانشگاه‌هاى دولتى كه زمانى همه آمريكايى‌ها، حتّى فقرا مى‌توانستند از آنها استفاده كنند، اكنون هر كدام سالانه، دست‌كم ١٣ هزار دلار پول مى‌گيرند.

٤. «خانه‌دارى مادران» يك افسانه قديمى است:

زمانى در آمريكا بود كه خانواده‌هاى طبقه متوسط مى‌توانستند تنها با درآمد يكى از والدين، زندگى راحتى داشته باشند؛ امّا آن روزها ديگر گذشته است. افزايش هزينه‌ها و ثابت ماندن درآمدها، موجب شده تا در خانواده‌هاى آمريكايى، زن و مرد مجبور شوند هم‌زمان شغل‌هاى تمام وقت داشته باشند و نيز فرزندآورى را نيز تبديل به يك ريسك اقتصادى كرده است.

٥. آمريكايى‌ها بايد قيد سفرهاى تفريحى را بزنند:

طىّ تحقيقى در سال ٢٠١٢ م.، هزينه هر سفر تفريحى متوسط براى آمريكايى‌ها، ١١٨٠ دلار به ازاى هر نفر ارزيابى شد، يعنى ٤٧٢٠ دلار به ازاى يك خانواده چهار نفره.[٥] اين يعنى اكثر آمريكايى‌ها نيازى نيست غصّه برنامه‌ريزى براى سفر تفريحى را بخورند؛ چون اگر بيكار هستند، قطعاً پول آن را ندارند و اگر شغل دارند، به احتمال زياد، وقت آن را ندارند. آمريكا تنها اقتصاد پيشرفته‌اى است كه اكثر كارفرمايان در آن، ملزم نيستند كارمندان خود را به سفرهاى تفريحى رايگان بفرستند.[٦] حتّى در شرايطى كه دست‌كم روى كاغذ، كارمندان حقّ مرخصى دارند، آمار نشان مى‌دهد هر سال در آمريكا ١٧٥ ميليون روز مرخصى استحقاقى، بلااستفاده مى‌ماند.[٧]

٦. حتّى با وجود بيمه درمانى، اغلب مردم توان پرداخت هزينه‌هاى پزشكى را ندارند:

خدمات درمانى در آمريكا صرفاً به ثروتمندان تعلّق مى‌گيرد. «لايحه خدمات درمانى ارزان» يا همان اوباماكر، كه سال ٢٠١٠ م. تصويب شد، قرار بود تعداد آمريكايى‌هاى تحت پوشش بيمه درمانى را افزايش دهد. با اين حال، هنوز هم پوشش خدمات درمانى در آمريكا، در ميان كشورهاى كاملًا توسعه‌يافته، بدترين وضعيت را دارد و تازه اين وضعيت براى افرادى است كه تحت پوشش بيمه هستند. از سال‌