نگین کرمانشاهان - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٤٦ - خاطره اي از علامه اميني
کردم، اتصال و ارتباط با این سه نفر در طول حیات مبارکه طیبه شان و تا هنگام اقامت حقیر در نجف اشرف ادامه داشت.
اولین نفر؛ مرحوم آیت الله امینی (متوفي ١٣٩٠ ه.ق مطابق با ١٢ تير ماه ١٣٤٩ ش)،
و دومین نفر؛ مرحوم آیت الله حاج شیخ آقا بزرگ علامه تهرانی (١٣٨٩-١٢٩٣ ق)،
و سومین نفر؛ مرحوم آیت الله العظمی آقا میرزا محمد باقر زنجانی (١٣٩٤-١٣١٢ ق) رضوان الله تعالی علیهم اجمعین.
اما درباره علامهی امینی: یک روز به من گفتند؛ آقائی از نجف به کرمانشاه آمده است و در مسجد معتمد منبر میرود و چنین و چنان است. به زیارتش رفتم و با او نماز ظهر و عصر را خوانده، مقابل منبرش به استماع نشستم.
چه جمالی و چه کمالی، چه حالی و چه شوری، چه چشمانی نافذ و اشک ریز که گوئی چشمه فیض خدا است.
برای اولین بار می دیدم که کسی از سر تا پا در التهاب و عشق ائمه طاهرین میسوزد و چشم ها چون کاسه خون، اشک خونین میبارد.
برای اولین بار دیدم که کسی در محضر عالم و عامی، بی هیچ پروائی در مظلومیت امیرالمؤمنین ناله میکند و با صدای بلند و غرای خود گریه سر میدهد.