نگین کرمانشاهان - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٣١ - كودكي و نوجوجواني
از نظر علاقه مرحوم والدم به اسم مرتضی و همین طور به مناسبت هم نامی با جد مادری ام مرحوم آقا حاج شیخ مرتضی علم الهدی بنده را هم مرتضی نام نهادند.
و خوشا که این نام برای بنده بعد ها مایه افتخار و پز و افاده ای شد، گهگاه که بعضی اهل فضل و ادب عربی از ناچیز تعریفی میکردند، بنده هم با کبریائی مزاح مانند، برای خودم تمثّل به شعر و گفته امام شافعی میکردم که در مدح حضرت امیر علیه السلام گفته است :
|
لَواَنَّ
المُرتَضی اَبدی مَحَلَّه |
لَخَّرَ
النَاسُ طُرّاً سُجَّدًالَه |
اگر به فرض محال مرتضی علیه الصلاه و السلام منزلت و مقام خود را ظاهر و آشکار میفرمود ؛ هر آینه مردم بر او سجده میکردند.
بیت دوم شعر این است :
|
کَفی
فی فَضلِ مَولینا عَلیٍّ |
وُقُوعُ
الشَّکِ فیهِ اَنَّهُ الله |
کافی برای فضل و برتری مولای ما علی، که در خدا بودنش به شک افتادند.
١٠. لطفاً درباره ایام کودکی و نوجوانی تان مطالبی بفرمایید؟