نگین کرمانشاهان - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٥٥ - انس با آميرزا محمد باقر زنجاني

همین یوسف اسعد داغر در تقریظی که بر الغدیر نوشته و در مقدمه مجلد ١١ به چاپ رسیده است، می‌نویسد :

فو الله لولم یکن للشیعه فی القرن الرابع عشر الهجری غیرالسید الامینی فی غدیره و المغفورله محسن الامین فی اعلامه و العلامه الکبیر الشیخ آقا بزرگ فی ذریعته لکفی من رجال المله خدمه و هدیا لقوم یعقلون؛

سوگند به خدا، اگر در قرن چهاردهم هجری جز آقای امینی در فراهم آوردن الغدیر و فقید سعید سید محسن امین و شیخ آقا بزرگ تهرانی در تألیف کتاب الذریعه، شیعه مردان دیگری از مردان علم و دین نداشت، هر آینه برای نشر افکار اسلام و راهنمایی ارباب اندیشه و خرد کافی بود.

بسیاری از مستشرقین و اساتید و نویسندگان و محققین غربی و حتی دول اسلامی و عربی خیال می‌کردند ایشان دم و دستگاه و منشی و کمک کار دارند، وقتی به اتاق ایشان که مفروش از زیلو و یا فرش رنگ و رو رفته بود می‌آمدند، واقعاً مبهوت می‌شدند، زیرا می‌دیدند با تن تنها و یک مشت استخوان برای دست یابی و فهرست کردن کتب شیعه این همه پژوهش و کوشش نموده است و اگر تابستان بر او وارد می‌شدند در حیاط بیرونی منزل، او را به روی تشکی کوچک که به روی حصیری افتاده بود به همراه کتاب و قلم و اوراق و نوشته می‌دیدند. این رسم علمای بزرگوار ماست ...

١٨. حاج آقا درباره استادی که بیشتر با او مأنوس بودید برایمان توضیحاتی بفرمایید؟