كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ٣٤٦ - ٨٥ - استغفار از گناه

١٠- امام صادق ٧ فرمود: زمانى كه خداوند به بنده‌اى كه مرتكب گناه شده اراده خيرى كند او را بدنبال گناهش به بلائى دچار كند، سپس استغفار را به يادش مى‌اندازد (و او در اثر استغفارش آمرزيده شود) و زمانى كه خداوند به بنده‌اى كه مرتكب گناه شده اراده شرى كند او را بدنبال گناهش نعمتى دهد، سپس استغفار را از يادش ببرد تا به گناهش ادامه دهد، و اين است قول خداوند كه: «ايشان را به زودى مرتبه مرتبه و به ناگهانى و غفلت درنورديم از جايى كه نمى‌دانند.» (اعراف/ ١٨٢) ١١- رسول خدا ٦ فرمود: براى هر مرضى داروئى است و داروى گناهان استغفار است.

١٢- امام باقر ٧ فرمود: وجود رسول خدا ٦ و استغفار دو قلعه محكم و نگهدارنده از عذاب (و بلاى دنيائى) است، دژ بزرگتر (رسول خدا «ص») در گذشت و دژ ديگر كه استغفار است باقى مانده است، پس زياد استغفار كنيد كه آن، نابودكننده‌