كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ١٦٣ - ٣٦ - پرداختن به عيوب خويش

شتاب مكن شايد كه گناهش آمرزيده شده باشد، و از گناه كوچك خود اظهار ايمنى مكن شايد كه بخاطر آن عذاب شوى. هر كه از شما عيبى از ديگران مى‌داند بايد كه بواسطه پرداختن به عيب خود آن را بپوشاند و بايد كه شكرگزارى هر شخصى (بر اينكه بى‌عيب است) او را از پرداختن به عيب مردم فارغ گرداند.

٧- و نيز فرمود: هر كه به عيب خود مشغول شود از عيب ديگرى فارغ گردد، و هر كه بر روزى خدا رضايت دهد به آنچه از دستش رفته است محزون نمى‌شود (زيرا آنچه را از دستش رفته جزو روزيش ندانسته و به آنچه در اختيارش باقى مانده رضايت مى‌دهد). تا اينكه فرمود: هر كه عيوب مردم را پى‌جوئى كند ولى نسبت به خودش از داشتن آن عيوب راضى شود واقعا احمق است.

٨- و نيز فرمود: بزرگترين عيب اين است كه انسان آنچه را خود به آن آلوده است به ديگران عيب كند.

٩- راوى گويد: شنيدم امام صادق ٧ فرمود: اگر شخصى را ديديد كه عيوب مردم را پى‌جوئى مى‌كند و عيوب خود را فراموش كرده است بدانيد مورد مكر (خداوند) قرار گرفته است.

١٠- رسول خدا ٦ فرمود: مردمى در مدينه بودند كه داراى عيب بودند ولى‌