كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ١٦٠ - ٣٦ - پرداختن به عيوب خويش

خداوند است، و برادر مسلمانش را به چيزى عيب نگيرد تا از خودش آن عيب را بر طرف كند چه اينكه انسان عيبى را از خود بر طرف نمى‌كند مگر كه عيب ديگرى برايش ظاهر مى- شود، و براى انسان كفايت مى‌كند مشغول شدن به نفس خويش از توجه كردن به ديگران.

٢- امام باقر ٧ فرمود: شنيدم از «جابر بن عبد الله انصارى» مى‌گفت:

روزى رسول خدا ٦ از جمع ما گذر مى‌كرد، ايستاد و سلام كرد و سپس فرمود: چگونه است مرا كه مى‌بينم دنيا بر بسيارى از مردم غلبه كرده است. تا اينكه فرمود: خوشا بحال كسى كه مشغول‌شدنش به ترس از خدا او را از ترس از مردم باز دارد، خوشا بحال كسى كه مشغول شدن به عيب خويش او را از توجه به عيبهاى برادران مؤمنش باز دارد.

٣- امام باقر ٧ فرمود: در عيب داشتن انسان همين بس كه به جستجوى عيوب مردم پرداخته ولى به عيب خود كور باشد، و چيزى را بر مردم عيب كند كه خود داراى آن باشد و نتواند از آن روى گردان شود، و همنشين خود را آن گونه آزار دهد كه آن را خود نخواهد.