كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ٣٨٦ - ٩٧ - پرواداشتن در سالهاى آخر عمر

شصت سالگى است (كه انسان بهانه مى‌آورد كه قواى غريزى و شهوى بر من غلبه داشته و عقل و تدبيرم اندك بوده ولى از اين سال به بعد ديگر اين عذرها پذيرفته نمى‌شود).

٥- از امام صادق ٧ در باره اين آيه سؤال شد: (هنگامى كه گويند خدايا ما را عمر ديگر ده تا اعمال خوب انجام دهيم. خداوند گويد:) آيا عمر نداديم شما را به مقدارى كه تذكر يابد هر كه بخواهد تذكر يابد (فاطر/ ٣٥) امام فرمود: منظور، سرزنش (تا) هيجده سالگى است (كه در اين دوران هر كسى صاحب عقل و شعور شده و بايد به راه حق و صواب قدم گذارد).

٦- امام صادق ٧ فرمود: سه چيز در هر كه نباشد هرگز اميدى بخير (و رستگاريش) نيست: كسى كه در پيرى پرهيزكارى نكند، كسى كه خداوند را از غيب نترسد، و كسى كه از عيب حياء نكند.

٧- ابو بصير گويد: حضرت صادق ٧ فرمود: زمانى كه انسان به سى و سه سالگى رسيد به نهايت قوت و جوانيش رسيده است و زمانى كه به چهل سالگى رسيد به آخر (جوانيش) رسيده است، و زمانى كه پا به چهل و يك سالگى گذارد رو به نقصان است، و سزاوار