كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ١٩٤ - ٤٦ - انواع گناهان كبيره

فرمود: شنيدم از پدرم موسى بن جعفر ٧ فرمود: «عمرو بن عبيد» (كه يكى از علماى بزرگ اهل سنت در آن زمان بود) به خدمت امام صادق ٧ داخل شد، سلام كرد و نشست، سپس اين آيه را خواند: «آنهائى كه از گناهان بزرگ و كارهاى زشت اجتناب مى‌كنند (خداوند آنها را مى‌آمرزد)» (نجم/ ٣٤) و سكوت كرد. امام صادق ٧ فرمود: چرا سكوت كردى؟ عمرو بن عبيد گفت: دوست دارم گناهان كبيره را از آيات قرآن براى من بازگو كنى امام صادق ٧ فرمود: اى عمرو! بزرگتر از گناهان بزرگ شرك به خداوند است، خدا مى‌گويد: «هر كه بر خدا شرك ورزد خدا بهشت را بر او حرام مى‌كند». (مائده/ ٧٢) و سپس نااميدى از رحمت خدا است، زيرا خدا مى‌گويد:

«نااميد نمى‌شود از رحمت خداوند مگر مردم كافر». (يوسف/ ٨٨) سپس ايمن بودن از مكر خدا است، زيرا خدا مى‌گويد: «ايمن نمى‌شود از مكر خداوند مگر گروه زيانكاران». (اعراف/ ٨٩) سپس عاق شدن بر پدر و مادر است، زيرا خدا عاق پدر و مادر را ستمگر و شقى قرار داده است. سپس كسى را و يا مؤمنى را بنا حق كشتن است، زيرا خدا مى‌گويد: «هر كه مؤمنى را از روى عمد بكشد جزايش دوزخ جاودانى است». (نساء/ ٩٦) و متهم كردن زن‌