كتاب جهاد النفس (ترجمه وسائل الشيعة شيخ حر عاملي) - صحت، علي - الصفحة ١٦٢ - ٣٦ - پرداختن به عيوب خويش

از جمله وصيتهائى كه كرد اينكه فرمود: بپرهيز از لجاجت، و از رفتن (بجائى) بدون حاجت، و از بى‌جهت خنديدن. خطايت را يادآور شو، و بپرهيز (از پى‌جوئى) لغزشهاى مردم.

٦- در نهج البلاغه آمده است كه حضرت على ٧ در نهى از عيب كردن مردم فرمود: بر اهل عصمت (دورى‌كنندگان از گناه) و بر كسانى كه خداوند سلامت در عمل را به ايشان عنايت كرده سزاوار است كه بر اهل معصيت و گناه رحم كنند (و بر آنان خرده نگيرند) و سپاسگزارى بر آنان غالب باشد و آنان را از توجه به ديگران باز دارد، چرا بايد شخص عيب‌كننده برادرش را عيب كند و گرفتاريش را خرده گيرد، آيا بياد نمى‌آورد آن گناهى كه خدا برايش پوشانده است، بزرگتر از گناهى است كه آن را بر ديگرى عيب مى‌گيرد؟

چگونه ديگرى را به گناهى عيب مى‌گيرد و حال آن كه خودش آن را مرتكب شده است؟ اگر عين اين گناه را نكرده ولى خدا را در گناهى بزرگتر از آن نافرمانى كرده است. سوگند به خدا اگر خدا را گناه بزرگى نكرده ولى گناه كوچك كرده است، وانگهى جرأت او بر عيب‌جوئى مردم خود گناه بزرگتر است. اى بنده خدا! در عيب كردن بنده‌اى در گناهى كه دارد