سلسله مباحث اسلام، سياست و حكومت - مصباح يزدي، محمد تقي - الصفحة ٣٢

خصوصى از حق خودش بگذرد، مدعى العموم حق دارد آن را پيگيرى كند. اين بى‌احترامى، تجاوز به حقوق جامعه است و مدعى العموم يعنى كسى كه مدافع حقوق جامعه است عليه او شكايت مى‌كند. تجاوز به مقدسات اسلامى، تجاوز به يك فرد نيست تا شاكى خصوصى بخواهد، اگر شاكى خصوصى عفو كرد و رضايت داد نمى توانيم بگوييم تمام شد و ديگر دادگاه حق تعقيب ندارد. و لو هيچ شاكى خصوصى هم نداشته باشد، كسى كه در روزنامه يا در سخنرانى به مقدسات اسلامى توهين كند، از نظر قانون اسلام محكوم است.

قاضى اسلامى بايد او را تعقيب كند. زيرا تجاوز به حقوق مسلمين و جامعه اسلامى كرده است، مسئله فردى نيست كيفرى و جزايى است.

هيچكس هم نمى تواند اين جرم را ببخشد چون حقى است كه براى همه مسلمانان مى‌باشد، بلكه بالاتر، حقى است مربوط به خدا، اينها مسائلى است كه بايد انديشمندان مسلمان، بخصوص دانشجويان عزيز به آن توجه داشته باشند و خيال نكنند كه مسائل سياسى و حقوقى اسلام، تابع چارچوب محدود يكسونگرانه غربى است و فقط توجه به مسائل مادى، دنيوى و فردى اين جهان دارد.

حقوق جامعه مقدم بر حقوق فرد است. و تنها حق در ازاى خدمت نيست، هر كسى كه در جامعه اسلامى زندگى مى‌كند حق دارد و تنها مربوط به قشر خاصى نيست. همه جامعه حقوقى دارند كه بر حقوق افراد مقدم است و تنها مخصوص حقوق مادى نيست بلكه شامل حقوق معنوى هم مى‌شود و نهايتا تنها مربوط به مسائل دنيوى‌