سلسله مباحث اسلام، سياست و حكومت - مصباح يزدي، محمد تقي - الصفحة ٣٠
نيست. تظاهر به فسق يك امر اجتماعى محسوب مىشود اگر كسى گناهى را در انظار ديگران انجام بدهد، اين گناه، جرم حقوقى است و دولت مىتواند در آن دخالت كند. قانونى كه چنين گناهى را منع كند، مىشود قانون حكومتى كه ضمانت اجراى دولتى دارد. لذا اگر گناهى فقط در خلوت انجام گيرد و كسى از آن اطلاعى پيدا نكند و به دولت مربوط نمىشود و هيچ محكمهاى حق ندارد چنين كسى را محاكمه كند. همين كه جنبه اجتماعى پيدا مىكند و باعث تجرى ديگران مىشود، اينجاست كه جنبه حقوقى و اجتماعى پيدا مىكند و دولت بايد جلوى چنين گناهى را بگيرد.
مورد ديگر اينكه، گناه و ضرر زدن به جامعه تنها ضرر مادى نيست. ضررهاى حيثيتى و آبرويى هم گناه دارد. در هرجامعهاى تجاوز به عرض و آبروى ديگران و لو تجاوز فيزيكى نباشد (گفتن كلامى كه بىاحترامى، توهين و مسخره باشد) هم گناه است و چون مربوط به ديگران مىشود دولت حق مجازات دارد، حق تعيب دارد و ضامن اجرايش قانون است. در جامعه اسلامى توهين به مقدسات مذهبى بالاترين تجاوز به حقوق انسانهاى مسلمان است و كسى كه توهين كند مستحق بالاترين مجازاتها است زيرا متجاوز به حقوق انسانهاى مسلمان است.
چون در جامعه اسلامى چيزى ارزشمندتر از مقدسات دينى نيست. مردم مسلمان حاضرند همه هستى خودشان را فداى مقدسات دينى كنند. پس توهين به مقدسات دينى بالاترين جرم است كه البته مراتب دارد. و مجازاتى كه براى چنين جرمهايى تعيين