٣- در صورت بروز اختلاف و تعارض، ميان رأى علمى فقيهى از پيروان مكتب اهل بيت (عليهم السلام) با فقيه ديگرى از غير پيروان اهل بيت (عليهم السلام) به مقتضاى شرع و عقل، واجب است كه قول و نظر فقيه پيرو اهل بيت (عليهم السلام) را بپذيريم؛ زيرا در اين صورت، بدون شك، به حكم واقعى الهى دست يافته از گمراهى به دور خواهيم ماند (دليل اين مدّعا سخن پيامبر اكرم (عليهما السلام) در حديث سفينه است)، اين در حالى است كه انسان، با عمل به رأى فقيهان ساير مذاهب، نمى تواند به حكم شرعى يقين پيدا كند و در اين شك و حيرت باقى مى ماند كه آيا به واقع امر، دست يافته است يا نه؟؛ زيرا در مورد رأى آنان حديثى از پيامبر اكرم (عليهما السلام) وارد نشده و انسان عاقل، با تمسّك به امرى مشكوك، امر يقينى را ترك نمى كند بلكه برعكس، امر مشكوك را به كنارى نهاده و يقين را ملاك عمل قرار خواهد داد.

٤- حال، ما مى پرسيم: اصلًا چرا پيامبر اكرم (عليهما السلام) اين حديث شريف را بيان فرموده و فايده بيان آن، چه بوده است؟

با توجّه به اين‌كه آن حضرت از سرِ هوا و هوس سخن نمى گويد و هر چه بر زبان مى آورد، وحيى است كه از غيب به او مى‌رسد، آيا از سرِ شوخى به بيان اين مطلب پرداخته؟! يا اين‌كه مقصودِ آن حضرت، نجات امّت از گمراهى و انحراف بوده است؟