در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٦ - شبهه عليانى
اين كه هر چه بيشتر ما را به خدا نزديك كنند؛ بنابراين تبرّك، يكى از مظاهر بتپرستى در دوران جاهليّت اوّل بوده است.[١]
در جواب بايد گفت: مساوى قرار دادن عمل مشركان با مسلمانانى كه اهل قبله و نماز و زكات هستند، اشتباه است. مشركان مىگفتند: مَا نَعْبُدُهُمْ يعنى اين بتها را پرستش مىكنيم و نمىگفتند: ما نتبرّك؛ يعنى به اين بتها تبرّك نمىجوييم و معلوم است كه فرق پرستش با تبرّك تا چه اندازه است.
از سوى ديگر، مشركان، قايل به نفع و ضرر رساندن اين بتها به صورت مستقل بودند و به بعث و نشور و حساب و كتاب و ثواب و عقاب اعتقاد نداشتند؛ از اين رو، اين بتها را مىپرستيدند تا در دنيا ضرر جسمى و مالى به آنان نزنند و پيش آنها قربانى مىكردند و اعمال و عبادتهاى مخصوصى انجام مىدادند و ....
حال چگونه مىتوان عبادت مشركان را با تبرّك مسلمانان يكى دانست؟! در حالى كه مسلمانان قايل به وحدانيّت خداوند هستند و اعتقاد دارند كه تمام خيرات از جانب اوست و بركات به اذن او نازل مىشود.
علاوه بر اين، در كتاب مبارك قرآن آمده است كه: بعضى از مخلوقات، خصوصيّت خاصّى دارند و خداوند آنها را مبارك قرار
[١] - التبرّك المشروع: ٥٣.