در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠١ - ٩ - مسح متبرك
فهميده مىشود كه آن حضرت دستور مىداد كه خاك را با آب دهانش مخلوط كنند تا به اذن خداى متعال بركت و شفا از آن محقّق شود. همين بر خاصيّت معين خاك مدينه منوّره دلالت مىكند كه آن را به اذن خداى متعال، وسيلهاى براى شفا قرار مىداد؛ زيرا اين خاك، بركت خاصّى دارد كه خدا بدان عطا كرده است و سخنان پيامبر اكرم (ص) در اين باره بسيار است كه به بعضى اشاره مىشود:
الف: «غبار مدينه شفاى از جذام است».
ب: «غبار مدينه جذام را شفا مىدهد».
ج: «غبار مدينه جذام را از بين مىبرد».
د: «همانا در غبار مدينه شفاى از هر دردى است».
ه-: «قسم به آن كه جانم در دست اوست تربت مدينه ايمنى بخش است و شفاى جذام مىباشد»[١].
آيا اين روايات دلالت بر خصوصيّتى نمىكند كه خداى متعال به بعضى از اماكن داده است تا جايى كه غبار آن به اذن الهى، شفاى هر درد بىدرمانى واقع مىشود؟ اگر به دستور پيامبر اكرم (ص)
[١] - مسند احمد: ٥/ ٣٣٣؛ صحيح بخارى: ٤/ ٢٠٧ و ٣٠؛ مجمع الزوائد: ٦/ ١٥٠، باب غزوه خيبر؛ كتاب السنه، ابو عاصم: ٥٩٤؛ السنن الكبرى، نسائى: ٥/ ١٠٨ و ٤٦؛ كتاب المناقب، فضائل على ابن ابى طالب؛ مسند ابى يعلى: ١/ ٢٩١؛ المعجم الكبير، الطبرانى: ٦/ ١٥٢.