در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٨ - ٤ - تبرك به آب وضوى پيامبر(ص)

اى رسول خدا! كارى انجام دادم كه نمى‌دانم با آن موافقى يانه؟ فرمود: كدام كار اى امّ هانى؟ عرض كرد: روزه داشتم، امّا با اين حال كراهت داشتم كه از باقيمانده نوشيدنى شما خوددارى كنم، براى همين آن را نوشيدم».

و در روايتى آمده است:

آن را در حالى كه روزه بودم، نوشيدم. پيامبر (ص) پرسيد: «چه چيزى تو را به اين كار واداشت؟ عرض كرد: به خاطر اين كه به باقيمانده آبى كه از آن خورده بوديد، دست يافته بودم و نمى‌خواستم كه آن را از دست بدهم».[١]

اين‌ها اخبارى است كه محدّثان و حافظان آنها را نقل كرده‌اند تا سيره صحابه بزرگوار را در تبرّك جستن به پيامبر اكرم (ص) در طول حياتشان ثابت كنند و اين سيره بعد از وفات آن حضرت هم استمرار داشته است، به گونه‌اى كه صحابه به آثار باقيمانده از آن حضرت تبرّك مى‌جستند و آب چاه‌هايى را كه آن حضرت از آنها نوشيده بود، يا مقدارى از آب را در دهان گردانيده و در آنها ريخته بود، براى تبرّك مى‌نوشيدند و به موها، منبر، انگشتر، عصا، ظروف، قبر شريف، لباسها، نعلين ها و تمام آنچه از وى باقى مانده بود، تبرّك مى‌جستند. و تابعين هم از اين عمل پيروى مى‌كردند و سيره مسلمين بر تبرّك به آثار آن حضرت مستقر شده بود

[١] - مسند احمد: ٧/ ٥٧٥، ح ٢٦٨٣٨؛ الطبقات الكبرى: ٨/ ١٠٩.