در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٢٥
«امّا عبادت؛ چنان كه مفسّران و اهل لغت و علماى اسلام گفتهاند: نهايت خضوع است، همانند: سجده، ركوع و گذاشتن گونهها بر خاك و خاكستر و شبيه آن، چنان كه بتپرستان در مقابل بتهايشان انجام مىدهند.
ولى زيارت قبور و دست كشيدن بر آنها و بوسيدن و تبرّك به آنها به هيچ وجه اين گونه نمىباشد بلكه چيزى از خضوع در آن نيست تا چه رسد به اين كه نهايت خضوع باشد.
علاوه بر اين كه مطلق خضوع، عبادت نيست؛ زيرا در آن صورت، همه مردم و حتّى وهابيّون مشرك بودند؛ زيرا آنان در مقابل رؤسا، و امرا و بزرگان خود خضوع مىكنند و يا فرزندان در مقابل پدران خضوع مىكنند و خادم براى مخدوم و غلام براى ارباب و هر طبقهاى از مردم براى طبقات بالاتر مقدارى خضوع و تواضع مىكنند».[١]
د: علّامه امينى
او مىنويسد:
«در اين خصوص از هيچ يك از بزرگان مذاهب چهارگانه كه قول و نظرشان ارزش مطرح كردن را داشته باشد، نديدهايم كه قايل به حرمت تبرّك به قبر شريف باشند. و كسانى هم كه قايل به نهى از تبرّك بودهاند، آن را به عنوان تنزيه مىدانستهاند، نه تحريم و
[١] - الصواعق الالهيّه في الردِّ علي الوهّابيّه: ٥٦- ٤٧.