در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٢٢
الف: شيخ جعفر بن شيخ خضر جناجى نجفى (١٢٢٨- ١١٥٦ ه-. ق) وى مىگويد:
«تواضع و تبرّك، اكرام و احترام به چيزى كه در پيشگاه خداى متعال معظّم است، از باب تعظيم خداى متعال مىباشد، چنان كه احترام به قرآن و بيتالله و مساجد، به خاطر منتسب بودن به خداى متعال، در واقع احترام به خودِ خداى تبارك و تعالى مىباشد. به اين ترتيب، هر كس به عيسى، مريم و عزير، احترام بگذارد، چون بنده و مقرّب درگاه الهى بودهاند، در واقع خدا را تعظيم كرده است؛ چنان كه اگر كسى به غلامان، كنيزان و كاركنان يك سلطان احترام بگذارد، در واقع احترام به سلطان گذاشته است.
و امّا كسى كه چيزى، يا شخصى را فى ذاته شايسته احترام و پرسش بداند و حتّى اگر قصد تقرّب به خدا را داشته باشد، در واقع آن شى، يا شخص را تعظيم كرده است، نه خداى متعال را و من از سى سال پيش تاكنون اصول تمام فِرَق مسلمان را بررسى كردهام و نديدهام كه كسى كتابى، يا پيامبرى، يا مكانى، يا بنده صالحى را با غير قصد قربه الى الله تعظيم كرده باشد. از اين كه تمام مسلمانان اين اشياء و افراد را منتسب به خدا مىدانند، فهميده مىشود كه احترام به آنها از باب اطاعت از خداى متعال و تعظيم او مىباشد.
امّا بتپرستان و كسانى كه فردپرستى مىكنند، پرستش را حق اين افراد و اشياء مىدانند و براى آنها نماز مىخوانده و روزه