در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٤ - ٤ - آيه رجم
زرقانى، باقلانى، جزيرى و غيره اين دو را بر دعا حمل كردهاند. صاحب انتصار گفته است:
«بر اين كلام كه روايت شده است، ابى بن كعب آن را در مُصحف خود آورده است، دليلى اقامه نشده است كه قرآن نازل است بلكه نوعى از دعاست و اگر قرآن بود، براى ما نقل مىشد و علم به صحّت آن حاصل مىگشت».
وى در آخر مىنويسد:
«اين مطلب صحيح نيست و روايت شده است كه او آن را در مصحف خود يادداشت كرده بود و اين در حالى است كه او دعا، تأويل و تفسير را در مصحف خويش مىآورده است».[١]
اين دعا در الدرّالمنثور، الاتقان، السنن الكبرى، المصنف و غيره از راويان بسيارى، از ابن ضرس، بيهقى و محمّد بن نصر روايت شده است و هيچ كدام تصريح نكردهاند كه اين از قرآن است.[٢]
٤- آيه رجم
به طرق متعدّد روايت شده است كه عمر بن خطّاب گفت:
«مواظب باشيد كه آيه ى رجم را ضايع نكنيد ... قسم به كسى كه جانم در دست اوست! اگر مردم نمىگفتند كه عمر، چيزى را به كتاب خدا اضافه كرده اين آيه را مىنوشتم:
[١] - مناهل العرفان: ١/ ٢٦٤.
[٢] - السنن الكبرى، بيهقى: ٢/ ٢١٠؛ المصنف: ٣/ ٢١٢.