در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٥ - ششم تصريحات ائمه اطهار(عليهم السلام) و تشويق آنان به ارتباط با قرآن موجود
تفسير و نكات پيچيده خود را روشن مىكند. از واجباتى كه پيمان شناسايى آنها را گرفت و مستحبّاتى كه آگاهى از آنها لازم نيست.
قسمتى از احكام دينى در قرآن واجب شمرده شده كه ناسخ آن در سنّت پيامبر (عليهما السلام) آمده و بعضى از آن در سنّت پيامبر (عليهما السلام) واجب شده كه در كتاب خدا، ترك آن مجاز بوده است. بعضى از واجبات، وقت محدودى داشته كه در آينده از بين رفته است.
محرّمات الهى از هم جدا مىباشند، برخى از آنها گناهان بزرگ است كه وعده آتش دارد و بعضى كوچك كه وعده بخشش داده است و برخى از اعمال كه اندكش مقبول و در انجام بيشتر آن آزادند».
و مىفرمايد:
«امْ أنزل اللّه ديناً ناقصاً فاستعان بهم على إتمامه؟ ام كانوا شركاء له فلهم أنْ يقولوا و عليه انْ يرضى؟ ام أنزل اللّه سبحانه ديناً تاماً فقصّر الرسول (عليهما السلام) عن تبليغه و أدائه؟ واللّه سبحانه يقول:
مَّا فَرَّطْنَا فِي الكِتَابِ مِن شَيْءٍ.
«آيا خداوند، دين خود را به صورت ناقص نازل كرده كه مىبايست آنها چيزى را بگويند و خداوند بدان رضايت دهد؟ يا اين كه خداوند متعال دين كامل را نازل كرد، امّا پيامبر (عليهما السلام) در تبليغ و رساندن آن به مردم كوتاهى كرد؟ اين در حالى است كه خدا مىفرمايد: ما هيچ چيزى را در اين كتاب از قلم نينداختيم».