پاسخ سيوطى براى سؤال كننده مفيد است؛ يعنى به مشتبه بودن روايت اطمينان پيدا مى‌كند، ولى براى خود سيوطى سودى ندارد؛ چون در اين گونه موارد، صحابى در مورد نقل عين عبارت، احتياط نموده؛ ولى در مورد اعتقاد به حكم، احتياط نكرده است. اگر او اعتقاد داشته كه اين، حكم پيامبر (ص) است بايد مى گفت: «پيامبر، فلان چيز را به ما دستور داد» و عين عبارت پيامبر (ص) را ذكر نكند، اين امر دلالت بر وجود يك نكته، دقيقى دارد كه وى اين گونه آن را پوشيده داشته است. اين مطلب گواه بر اين است كه احتمال صدور آنها از غير پيامبر (ص) بيش از احتمال صدور، از خود آن حضرت است و يا حدّ اقل اين گونه بيانات، اجمال دارند و با ثابت شدن اجمال، جايز نيست كه اين دستورات را به پيامبر (ص) نسبت دهيم.

نتيجه فقهى بحث اين است كه: اين گونه اوامر نمى‌توانند به عنوان يك دليل مستقل، مورد احتجاج قرار گيرند و تنها مى‌توان از آنها به عنوان شاهد و تأييد دليل ديگر، استفاده نمود.

[١] - تدريب الراوى: ١٢٠.