«ابو هريره و عايشه و جمع ديگرى از صحابه و تعدادى از تابعان مثل سعيد بن جبير، نخعى و ابو مجلد و جمعى از فقها مثل سفيان، اسحاق، ابو ثور، داوود و اكثر علما به اين نظريّه معتقد هستند».[١]

٢- در نماز مستحبّى، جايز و در نماز واجب، مكروه است. ابن رشد قرطبى، اين نظريّه را از پيشواى مذهبش، مالك روايت كرده است.[٢]

نَوَوى مى‌نويسد:

«ابن قاسم از مالك، ارسال (رها كردن دستها) در نماز را روايت نموده است؛ در حالى كه عبد الحكم، تكتّف را از او روايت نموده و اوّلى مشهورتر است».[٣]

سيّد مرتضى، از مالك و ليث بن سعد نقل مى‌كند كه آن دو به خاطر طولانى شدن قيام در نافله، نظرشان تكتّف بود.[٤]

٣- تخيير بين تكتّف و رها كردن دستها؛ اين نظريّه را نَووى از اوزاعى روايت كرده است.[٥]

[١] - المجموع: ٣/ ٣١٣، چاپ دار الفكر- بيروت.

[٢] - بداية المجتهد: ١/ ١٣٧، چاپ دار الكتب العلميه- بيروت، چاپ دهم، تاريخ چاپ ١٤٠٨ ه-.

[٣] - المجموع: ٣/ ٣١٢.

[٤] - الانتصار: ١٤٠، چاپ جامعه مدرسين، قم، تاريخ چاپ ١٤١٥ ه-. ق.

[٥] - المجموع، نووى: ٣/ ٣١٢.