بنابراين، فقه مالك- كه فقيه اهل مدينه است و بر عمل اهل مدينه به جهت اين كه احكام را از صحابه گرفته‌اند تأكيد فراوان دارد- نيز بر همين نظراست و به واقعيّت نزديكتر است.

يكى از رواياتى كه با تكتّف تعارض دارد، حديث ابى حميد ساعدى است كه بسيارى از محدّثان روايت كرده‌اند.

بيهقى مى‌گويد:

«ابو على عبد الله حافظ به ما خبر داد كه ابو حميد ساعدى گفت: من نسبت به نماز رسول خدا (ص) از شما آگاهترم. گفتند: چگونه؟! تو كه بيشتر از ما تابع آن حضرت نبوده‌اى و از نظر همنشينى با پيامبر نيز پيش از ما نزد حضرت نبوده‌اى؟ گفت: آرى. گفتند: پس بر ما عرضه دار.

گفت: رسول خدا (ص) وقتى براى نماز بر مى‌خاست، دستهاى خود را بالا مى‌برد تا به مقابل كتفش مى‌رسيد، سپس تكبير مى‌گفت تا اين كه همه اعضاى آن حضرت در جاى خود آرام مى‌گرفت، سپس قرائت حمد را مى‌كرد، بعد تكبير مى‌گفت و دستانش را بالا مى‌برد تا آن كه‌

[١] - بداية المجتهد: ١/ ١٣٧.