آنچه بيان شد، يك قاعده عام و كلّى بود، امّا در ارتباط با اين حديث، دليل لفظى داريم كه بيانگر عدم صدور اين فرمان از پيامبر (ص) است و آن سخن ابن حازم در ذيل حديث است كه مى‌گويد:

«به نظر من او اين مطلب را از پيامبر بازگو مى‌كند».

كلام ابى حازم، اين را مى‌رساند كه حديث سهل بن سعد، خود به خود ثابت نمى‌كند كه فرمان ياد شده از پيامبر (ص) صادر شده است؛ ممكن است از آن حضرت صادر شده باشد و ممكن است از غير آن حضرت صادر شده باشد؛ براى اين كه اين شك و ترديد به قطع، مبدّل گردد، ابو حازم در ذيل اين حديث به بحث مى‌پردازد تا خود را قانع سازد كه هدف سهل بن سعد از نقل اين روايت، نسبت دادن فرمان ياد شده به پيامبر (ص) است و راه احتمال صدور آن، از غير پيامبر (ص) را ببندد.

اين مطلب تأكيد دارد كه اصل در احاديث اوامر، مجمل بودن آنها است و نسبت دادن اين فرمانها به پيامبر (ص) نياز به دليل دارد. ابو حازم دليل خود را در مورد اعتقادش بيان نداشته از اين رو، گفتار وى براى خودش حجّت است و براى ديگرى نمى‌تواند به عنوان دليل قرار گيرد، پس استدلال كردن به حديث سهل بن سعد در اين مسأله صحيح نيست.