«اين كه يكى از اصحاب مى‌گويد: فلان چيز به ما دستور داده مى‌شد ظاهر كلام به كسى انصراف دارد كه حقّ دستور داشته باشد و او پيامبر (ص) است؛ زيرا صحابى در صدد شناخت شرع است، پس دستور را به كسى نسبت مى‌دهد كه شرع از او صادر مى‌شود؛ مانند اين (قضيّه) سخن عايشه است كه مى‌گويد: ما به قضاى روزه فرمان داده مى‌شديم، سخن ياد شده بر اين حمل مى‌شود كه دستور دهنده آن، خود پيامبر (ص) بوده است».[١]

همچنان كه سيوطى در كتاب تدريب الراوى تصريح كرده است كه:

«اين نظريّه ديدگاه بيشتر علماى اهل سنّت است».[٢]

چنين تعميمى از نظر هيچ عاقلى مقبول نيست؛ مخصوصاً كه ابن حجر تعميم خود را در همه حالات و بر همه صحابه تطبيق مى‌كند. بايد پرسيد: اگر صحابى بگويد: «ما به فلان چيز دستور داده مى‌شديم»؛ از كجا ثابت كنيم كه پيامبر (ص) دستور دهنده اين فرمان است؟ پس اين كلام، مجمل است و دلالت نمى‌كند كه وظيفه صحابى، نقل دستورات پيامبر (ص) است.

[١] - فتح البارى: ٢/ ٢٢٤

[٢] - تدريب الراوى: ١١٩، چاپ دار الفكر- بيروت، تاريخ‌چاپ ١٤١٤ ه-. ق.