ثالثاً: در قرآن كريم و احاديث شريف، به برخى از سفرهاى دينى، ترغيب و تشويق شده است؛ مانند مسافرت براى ( (جهاد فى سبيل الله))، ( (طلب دانش))، ( (كسب معرفت))، ( (صله رحم))، ( (زيارت پدر و مادر)) و ... قرآن مى‌فرمايد:

وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِينفِرُواْ كَآفَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِينذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيهِمْ لَعَلَّهُمْ يحْذَرُونَ‌[١]

«شايسته نيست مؤمنان همگى كوچ كنند، چرا از هر گروهى از آنان، طايفه‌اى كوچ نمى‌كند تا در دين آگاهى يابند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود آنان را هم بترسانند؟ شايد از مخالفت فرمان پروردگار بترسند و خوددارى كنند».

به همين دليل، محقّقان و دانشمندان بزرگ، حديث ياد شده را همانند ما تفسير كرده‌اند.

غزّالى در كتاب احياء العلوم مى‌گويد:

«اين كه براى عبادت سفر كند؛ خواه براى حجّ، يا جهاد، يا زيارت قبور پيغمبران، اصحاب، تابعان، عالمان و اوليا، جايز است و هر كسى كه به ديدار او در حياتش تبرّك مى‌شود، در وفاتش هم با زيارت او، متبرّك مى‌شود و مسافرت براى چنين منظورى، جايز است و

«وَ لَا تشدَّ الرِّحال إلا إلى ثلاثةَ مساجدَ ...»

مانع اين‌

[١] - توبه( ٩): ١٢٢.