در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٧ - چهارم توسل در كنار قبر رسول خدا(ص)

«به زودى براى شما از خداوند طلب بخشش مى كنم، به راستى كه خداوند، بسيار بخشنده و رحيم است.»

احاديث شريف هم، بر مشروعيت توسّل دلالت مى‌كنند.

انس بن مالك گفته است:

«وقتى كه فاطمه بنت اسد فوت كرد، رسول خدا (ص) وارد شد و كنار سر او نشست، سپس فرمود: خداوند تو را كه پس از مرگ مادرم در حقّ من مادرى كردى، بيامرزد».

سپس رسول خدا (ص) اسامة بن زيد، ابو ايوب انصارى، عمر بن خطّاب و برده سياهى را براى كندن قبر او صدا كرد. آنان قبر را آماده كردند، وقتى به لَحد رسيدند، آن حضرت وارد قبر شد و لَحد را كند و خاكش را بيرون ريخت، سپس در لحد خوابيد و فرمود:

«اى خدايى كه زنده مى‌كنى و مى‌ميرانى! و زنده‌اى و نمى‌ميرى، مادرم فاطمه بنت اسد رابيامرز و قبر او را وسعت بخش. به حقّ پيغمبرت و پيغمبرانى كه قبل از من بوده‌اند)).[١]

سيره مسلمين در توسّل نيز بعد از رحلت رسول خدا (ص) جارى بوده است؛ از اين رو، مى‌بينيم كه ابو بكر بعد از رحلت پيغمبر (ص) گفت:

«اى محمّد! ما را نزد پروردگارت ياد كن و ما را در خاطر داشته باش».[٢]

[١] - كشف الارتياب: ٣١٢، به نقل از وفاء الوفاء والدرر السنيه: ٨.

[٢] - الدرر السنيه در ردّ وهّابيت: ٣٦.