مسجد نمى‌شود؛ بنابراين، زيارت پيامبران و امامان و صلحا استثنا نمى‌شود، و ( (شدّ رحال)) براى اين گونه جاها ممنوع نيست بلكه مشروع و جايز است؛ زيرا موضوع بحث در صورت، تقدير اوّل، «مسافرت» به مساجد، به استثناى سه مسجد ياد شده است، امّا مسافرت به مشاهد مشرّفه و زيارتگاه‌ها مشمول نهى حديث نيست و ربطى به موضوع حديث ندارد.

امّا اگر تقدير دوّم را اختيار كرديم، لازمه آن، اين است كه كليه سفرهاى معنوى غير از سفر به مناطق و مساجد سه گانه حرام است؛ خواه براى زيارت مسجد باشد، يا براى زيارت جاهاى ديگر لكن شواهد و قراين، تقدير اوّل را تأييد مى‌كند؛ زيرا:

اوّلًا: مستثنا در اين حديث، مساجد سه گانه مى‌باشد و روشن است كه استثناى متّصل است؛ بنابر اين، بايد مستثنى منه از قبيل مستثنا باشد؛ يعنى‌ «إلى مسجد من المساجد» و نه مكان.

ثانياً: اگر هدف از حديث، جلوگيرى از كلّيه مسافرتهاى معنوى باشد، انحصار و محدود نمودن آن صحيح نيست؛ زيرا انسان در موسم حجّ، به عرفات و مشعر الحرام و منا مسافرت مى‌كند و اگر سفرهاى معنوى به غير از مساجد سه گانه حرام باشد، پس بر چه اساس به منا و عرفات مسافرت مى‌شود؟ آيا اين مطلب گواه اين نيست كه اين حديث، به دروغ به پيغمبر اسلام (ص) نسبت داده شده است؟