«وقتى كه مردم دچار قحطى مى شدند، عمر بن خطّاب به وسيله عبّاس بن عبد المطّلب، از خدا طلب باران مى‌كرد و مى‌گفت: خدايا! ما به پيغمبران متوسّل مى‌شديم و بر ما باران مى‌فرستادى، حال به عموى پيغمبرمان توسّل مى‌جوييم، پس بر ما باران بفرست».

در پايان روايت بخارى آمده است كه: «باران بر مردم نازل مى‌شد».[١]

منصور عبّاسى: از مالك بن انس درباره كيفيت زيارت رسول خدا (ص) و توسّل به ايشان پرسيد كه:

«اى ابو عبد الله! رو به قبله باشم و دعا كنم، يا رو به رسول الله كنم؟».

مالك جواب داد: چرا رويت را از ايشان بگردانى، در حالى كه پيغمبر، وسيله تو و وسيله «مغفرت پدرت آدم تا روز قيامت است، پس رو به آن حضرت كن و از ايشان طلب شفاعت نما كه خداوند از تو قبول مى‌كند. خداوند فرموده است:

وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ ...[٢].

«اگر اينان به خود ظلم كردند و به تو پناهنده شدند ...».

[١] - صحيح بخارى: ٢/ ٣٢، ح ٩٤٧، باب نماز استسقا.

[٢] - به نقل از: وفاء الوفاء: ٢/ ١٣٧٦.