گفتنى است كه: اين آيه به زمان زنده بودن پيغمبر (ص) اختصاص ندارد بلكه داراى يك حكم كلّياست كه شامل زمان حيات و بعد از رحلت آن حضرت نيز مى‌شود؛ زيرا از نظر قرآن، پيغمبران و اوليا در عالم برزخ، مى‌بينند و مى‌شنوند. علاوه بر آن، روايات زيادى مى گويد كه فرشتگان، سلام مردم را به رسول خدا (ص) مى‌رسانند.[١]

در صحاح آمده است:

رسول خدا (ص) فرمود: «هيچ كس نيست كه بر من سلام كند، مگر آن كه خداوند روحم را به من برمى‌گرداند تا جواب سلام او را بدهم».[٢]

و نيز از رسول خدا (ص) نقل شده كه فرمود:

«بر من درود و سلام بفرستيد، زيرا درود و سلام شما هر جا كه باشيد، به من مى‌رسد».[٣]

ابو سعيد سمعانى از امير مؤمنان على ابن ابى طالب (ع) نقل مى كند:

«يك اعرابى سه روز بعد از دفن رسول خدا (ص) وارد مدينه شد و خود را روى قبر شريف آن حضرت انداخت و از خاك آن بر سرش ريخت و گفت: اى رسول! تو گفتى و ما حرفهاى شما را شنيديم. تو

[١] - ر. ك: زيارت قبور در كتاب و سنّت: ١٢٩ به بعد.

[٢] - سنن ابى داوود: ١/ ٤٧٠- ٤٧١، كتاب الحجّ، باب‌زيارت قبور.

[٣] - التاج الجامع للاصول فى احاديث الرسول: ٢/ ١٨٩.