«پدرم از من شنيد كه‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ قرائت را مى كنم. گفت: اى پسرم! اين كار را نكن: زيرا من از هيچ يك از اصحاب رسول خدا (ص) و نيز از ابى بكر، عمر و عثمان نشنيدم كه‌ بسم الله الرحمن الرحيم را بخوانند، پس تو نيز بسم الله الرحمن الرحيم را نخوان، وقتى‌ كه مى خواستى قرائت كنى، با الحمد لله رب العالمين‌ شروع كن».[١]

وعبد الله همان عبد الله بن مغفل مزنى صحابى است كه ساكن مدينه بوده، سپس عمر او را به بصره فرستاد تا مردم را تعليم دهد (او در سال ٥٩ يا ٦٠ هجرى زمان حكومت ابن زياد فوت كرد) و پسرش كه راوى از اوست، حال او مجهول است؛ بنابر اين، طبيعى است كه تناقض روايات، در شأن‌ بسم الله و بلند خواندن آن، منجر به اختلاف در مكتب خلفا شود.

شافعى مى گويد:

«بسم الله‌ آيه اى از اوّل سوره فاتحه است. قرائت آن، با سوره فاتحه واجب است».

مالك و اوزاعى مى گويد:

[١] - سنن ترمذى: ٢/ ٤٣؛ مسند احمد: ٤/ ٨٥؛ مصنف عبد الرزاق: ٢/ ٨٨.