١- راه اثبات قرآن، فقط تواتر است، پس آنچه در آن اختلاف باشد كه آيا جزء قرآن است يا نيست؟ جزء قرآن نمى باشد و بسم الله‌ از آن مواردى است كه مورد اختلاف واقع شده است.

پاسخ:

اوّلًا: جزء قرآن بودن بسم الله به طور متواتر از اهل بيت (عليهم السّلام) نقل شده و فرقى بين تواتر از پيامبر (ص) و تواتر از اهل بيت رسول خدا (ص)- بعد از آن كه تبعيّت از آنان واجب است- نمى باشد.

ثانياً: اگر عدّه نا چيزى از فقها به جهت برخى شبهات‌ بسم الله‌ را جزء قرآن ندانند، به تواتر جزئيّت آن از قرآن، زيانى نمى رسانند؛ زيرا شهادت جمع فراوانى از اصحاب رسول خدا بر اين بوده كه‌ بسم الله‌ جزء قرآن است. اضافه بر اين، روايات فراوانى وجود دارد كه به تواتر معنوى بر جزء بودن آن از قرآن، دلالت مى كند.

ثالثاً: به تواتر ثابت شده است كه رسول خدا هر وقت كه سوره اى از قرآن را مى خوانده‌ بسم الله‌ را هم با آن قرائت نموده؛ چون در مقام بيان شرعيّات بوده و نگفته است كه‌ بسم الله جزء قرآن نيست؛ از اين رو، قطعاً ثابت مى‌ شود كه‌ بسم الله‌ جزء قرآن است‌